Jobi.
31.
“Unë kisha bërë një besëlidhje me sytë e mi; si mund ta fiksoja, pra, shikimin mbi një virgjëreshë? 
Cili është fati që më ka caktuar Perëndia nga atje lart dhe trashëgimia e të Plotfuqishmit nga vendet e larta? 
A nuk është vallë fatkeqësia për njeriun e çoroditur dhe mjerimi për atë që kryen të keqen? 
Nuk i shikon ai tërë rrugët e mia dhe nuk i numëron të gjitha hapat që bëj? 
Në rast se kam vepruar me falsitet, ose në rast se këmba ime është shpejtuar të ndjekë mashtrimin, 
le të më peshojë me një peshore të saktë, dhe Perëndia do ta njohë ndershmërinë time. 
Në qoftë se hapat e mia kanë dalë nga rruga e drejtë, dhe në qoftë se zemra ime ka ndjekur sytë e mi, apo në se ndonjë njollë u është ngjitur duarve të mia, 
le të mbjell unë dhe një tjetër të hajë, dhe pasardhësit e mi u çrrënjofshin. 
Në rast se zemra ime është mashtruar nga një grua dhe kam përgjuar në portën e të afërmit tim, 
gruaja ime le të bluajë për një tjetër dhe të tjerë u përkulshin mbi të. 
Sepse kjo do të ishte një mbrapshti, një faj që duhet të dënohet nga gjyqtarët, 
një zjarr që konsumon deri në Abadon, dhe do të kishte shkatërruar deri në rrënjë gjithë të korrat e mia. 
Në rast se kam hedhur poshtë të drejtën e shërbëtorit tim dhe të shërbëtores sime, kur po grindeshin me mua, 
çfarë do të bëja kur Perëndia të ngrihej kundër meje, dhe si do t’i përgjigjesha kur të më kërkonte llogari? 
Ai që më ka bërë mua në barkun e nënës, a nuk e ka bërë edhe atë? A nuk ka qenë po ai Perëndi që na ka krijuar në bark? 
Në rast se u kam refuzuar të varfërve atë që dëshironin dhe bëra të veniten sytë e gruas së ve, 
në rast se e hëngra vetëm copën e bukës pa i dhënë një pjesë jetimit, 
(por që në rininë time unë e rrita si një baba, dhe që në bark të nënës sime e kam ndihmuar gruan e ve) 
në rast se kam parë dikë të vdesë për mungesë rrobash ose një të varfër që nuk kishte me se të mbulohej, 
në rast se ijet e tij nuk më kanë bekuar, dhe nuk është ngrohur me leshin e qengjave të mi, 
në qoftë se kam ngritur dorën kundër jetimit, sepse e dija që do të ndihmohesha tek porta, 
supi im u ndaftë nga shpatulla, krahu im u theftë në bërryl! 
Sepse fatkeqësia që vjen nga Perëndia më kall drithma, dhe për shkak të madhështisë së tij nuk mund të bëj asgjë. 
Në qoftë se kam pasur besim tek ari, dhe arit të kulluar i kam thënë: “Ti je shpresa ime”, 
në rast se jam gëzuar sepse pasuritë e mia ishin të mëdha, dhe sepse dora ime ka grumbulluar shumë pasuri, 
në qoftë se kam shikuar diellin kur shkëlqen ose hënën që shkonte përpara duke ndritur, dhe zemra ime u mashtrua tinëz dhe goja ime puthi dorën time; 
edhe ky do të ishte një faj që duhet të dënohet nga gjyqtarët, sepse do të kisha mohuar Perëndinë që rri aty lart. 
Në rast se jam gëzuar për fatkeqësinë e armikut tim dhe u ngrita, sepse e kishte goditur fakeqësia 
(por unë nuk e lejova gojën time të mëkatonte, duke i uruar të vdesë me një mallkim); 
në qoftë se njerëzit e çadrës sime nuk kanë thënë: “Kush mund të gjejë një që nuk është ngopur me mishin e tij?”. 
(përveç kësaj asnjë i huaj nuk e kalonte natën jashtë, sepse i hapja portat e mia udhëtarit); 
në rast se i kam mbuluar mëkatet e mia si Adami, duke e fshehur fajin tim në gji, 
sepse kisha frikë nga turma e madhe dhe përbuzja e familjeve më tmerronte, kështu që rrija i heshtur pa dalë nga shtëpia. 
Ah, sikur të kisha një që të më dëgjonte! Ja firma ime! I Plotfuqishmi të më përgjigjet! Kundërshtari im të shkruajë një dokument, 
dhe unë do ta mbaja me siguri mbi shpatullat e mia, dhe do ta mbaja si një diademë 
do t’i jepja llogari për të gjitha hapat e mia, duke iu paraqitur si një princ. 
Në qoftë se toka ime bërtet kundër meje dhe brazdat e saj qajnë bashkë me të, 
në rast se kam ngrënë frytin e saj pa paguar, në rast se u kam nxjerrë frymën e fundit zotërve të saj, 
në vend të grurit u rritshin ferra dhe barëra të këqija në vend të elbit”. 
Këtu mbarojnë fjalët e Jobit. 
