Psalmet.
44.
O Perëndi, e kemi dëgjuar me veshët tona, etërit tanë na kanë treguar veprën që ti ke bërë në ditët e tyre në kohërat e lashta. 
Për t’i vendosur me dorën tënde ti ke shpronësuar kombet, ke çrrënjosur popuj për t’u bërë vend atyre. Në fakt nuk e pushtuan vendin me shpatën e tyre dhe nuk qe krahu i tyre që i shpëtoi, por ishte dora jote e djathtë, krahu yt dhe drita e fytyr 
ës sate, sepse të pëlqenin. 
Ti je mbreti im, o Perëndi, që vendos fitoret për Jakobin. 
Me anën tënde do të përmbysim armiqtë tanë; në emër tënd do të shkelim ata që ngrihen kundër nesh. 
Sepse nuk kam besim tek harku im dhe nuk do të jetë shpata ime ajo që do të më shpëtojë. 
Por je ti ai që na shpëton nga armiqtë tanë dhe që i mbulon me turp ata që na urrejnë. 
Ne do të lëvdojmë çdo ditë Perëndinë dhe do të kremtojmë emrin tënd përjetë. (Sela) 
Por ti na dëbove dhe na mbulove me turp, dhe nuk del më me ushtritë tona. 
Ti ke bërë të kthejmë kurrizin përpara armikut, dhe ata që na urrejnë na kanë grabitur. 
Ti na ke dhënë si dele për therje dhe na ke shpërndarë midis kombeve. 
Ti e ke shitur popullin tënd për asgjë dhe nuk ke nxjerrë asnjë fitim nga shitja e tij. 
Ti na bëre për turp me fqinjët tanë, u bëmë gazi dhe tallja e atyre që rrijnë rreth nesh. 
Ti na ke bërë të jemi gazi i kombëve; përsa na përket neve, popujt tundin kokën. 
Turpi im më rri gjithmonë përpara, dhe fytyra ime është e mbuluar nga turpi, 
për shkak të atij që më fyen dhe më poshtëron, për shkak të armikut dhe atij që kërkon hakmarrje. 
Të tëra këto na kanë rënë mbi kurriz, por ne nuk kemi harruar dhe nuk kemi tradhëtuar besëlidhjen tënde. 
Zemra jonë nuk është kthyer prapa dhe hapat tona nuk janë larguar nga rruga jote, 
por ti na ke copëtuar, duke na futur në vende çakejsh dhe duke na mbuluar me hijen e vdekjes. 
Po të kishim harruar emrin e Perëndisë tonë dhe po t’i kishim shtrirë duart tona drejt një perëndie të huaj, 
a nuk do ta kishte zbuluar Perëndia këtë gjë? Në fakt ai i njeh sekretet e zemrës. 
Po, për shkakun tënd ne vritemi çdo ditë dhe konsiderohemi si dele. 
Zgjohu! Pse fle, o Zot? Çohu, mos na kthe për gjithnjë. 
Pse e fsheh fytyrën tënde, dhe harron pikëllimin tonë dhe shtypjen tonë? 
Sepse shpirtërat tona janë ulur deri te pluhuri dhe trupi ynë i është ngjitur tokës. 
Çohu të na ndihmosh dhe na shpëto për hir të mirësisë sate. 
