Psalmet.
90.
O Zot, ti ke qenë për ne një strehë brez pas brezi. 
Para se të kishin lindur malet dhe para se ti të kishe formuar tokën dhe botën, madje nga mot dhe përjetë ti je Perëndia. 
Ti e kthen njeriun në pluhur dhe thua: “Kthehuni, o bij të njerëzve”. 
Sepse një mijë vjet në sytë e tu janë si dita e djeshme që ka kaluar, ose sikur të gdhish një natë. 
Ti i përlan si një përmbytje. Ato janë si një ëndërr, janë si barr që gjelbëron në mëngjes. 
Në mëngjes ai lulëzon dhe gjelbëron, në mbrëmje kositet dhe thahet. 
Sepse jemi të konsumuar nga zemërimi yt dhe jemi të tmerruar nga tërbimi yt. 
Ti i vë fajet tona para teje, mëkatet tona të fshehta në dritën e fytyrës sate. 
Sepse tërë ditët tona zhduken në zemërimin tënd; ne po i mbarojmë vitet tona si një psherëtimë. 
Ditët e viteve tona shkojnë deri në shtatëdhjetë vjet dhe për më të fortët në tetëdhjetë, por ajo që përbën krenarinë e tyre nuk është veçse mundim dhe dëshirë për t’u dukur, sepse kalon me të shpejtë dhe ne fluturojmë tutje. 
Kush e njeh forcën e zemërimit tënd dhe mërinë tënde sipas frikës që duhet pasur prej teje? 
Na mëso, pra, të numërojmë ditët tona për të pasur një zemër të urtë. 
Kthehu, o Zot! Deri kur? Dhe ki mëshirë për shërbëtorët e tu. 
Na ngop në mëngjes me mirësinë tënde, dhe ne do të ngazëllojmë dhe do të kënaqemi në të gjitha ditët tona. 
Na gëzo në përpjestim me ditët që na ke pikëlluar dhe në kompensim të viteve që kemi vuajtur nga fatkeqësitë. 
Qoftë e qartë vepra jote shërbëtorëve të tu dhe lavdia jote bijve të tyre. 
Hiri i Zotit Perëndisë tonë qoftë mbi ne dhe e bëftë të qëndrueshme veprën e duarve tona; po, bëje të qëndrueshme veprën e duarve tona. 
