Jobi.
38.
Atëherë Zoti iu përgjigj Jobit në mes të furtunës dhe i tha: 
“Kush është ai që e errëson planin tim me fjalë që nuk kanë kuptim? 
Mirë, pra, ngjishe brezin si një trim; unë do të të pyes dhe ti do të më përgjigjesh. 
Ku ishe kur unë hidhja themelet e tokës? Thuaje, në rast se ke aq zgjuarsi. 
Kush ka vendosur përmasat e saj, në rast se e di, ose kush ka vënë mbi të litarin për ta matur? 
Ku janë vendosur themelet e saj, ose kush ia vuri gurin qoshes, 
kur yjet e mëngjesit këndonin të gjithë së bashku dhe tërë bijtë e Perëndisë lëshonin britma gëzimi? 
Kush e mbylli me porta detin kur shpërtheu duke dalë nga gjiri i nënës, 
kur i dhashë retë për rroba dhe terrin për pelena? 
Kur i caktova një kufi dhe i vendosa shufra hekuri dhe porta, 
dhe thashë: “Ti do të arrish deri këtu, por jo më tutje; këtu do të ndalen valët e tua krenare!”? 
Që kur se ti jeton a ke dhënë urdhra në mëngjes ose i ke treguar vendin agimit, 
që ai të kapë skajet e tokës dhe të tronditë njerëzit e këqij? 
Ndërron trajtë si argjila nën vulë dhe shquhet si një veshje. 
Njerëzve të këqij u mohohet drita dhe krahu i ngritur u copëtohet. 
A ke arritur vallë deri në burimet e detit ose a ke vajtur vallë në kërkim të thellësirave të humnerës? 
Të janë treguar portat e vdekjes, apo ke parë vallë portat e hijes së vdekjes? 
A e ke vënë re gjerësinë e tokës. Thuaje, në rast se i di të gjitha këto! 
Ku është rruga që të çon në banesën e dritës? Dhe terri, ku është vendi i tij, 
që ti të mund t’i çosh në vendin e tij, dhe të mund të njohësh shtigjet që të çojnë në shtëpinë e tij? 
Ti e di, sepse atëherë kishe lindur, dhe numri i ditëve të tua është i madh. 
Vallë, a ke hyrë ndonjë herë në depozitat e borës ose a ke parë vallë depozitat e breshërit 
që unë i mbaj në ruajtje për kohërat e fatkeqësive, për ditën e betejës dhe të luftës? 
Nëpër çfarë rruge përhapet drita ose përhapet era e lindjes mbi tokë? 
Kush ka hapur një kanal për ujërat që vërshojnë dhe rrugën për bubullimën e rrufeve, 
që të bjerë shi mbi tokë të pabanuar, mbi një shkretëtirë, ku nuk ka asnjë njeri, 
për të shuar etjen e shkretëtirave të mjeruara, për të bërë që të mbijë dhe të rritet bari? 
Shiu, vallë, a ka një baba? Ose kush i prodhon pikat e vesës? 
Nga gjiri i kujt del akulli dhe kush e krijon brymën e qiellit? 
Ujërat ngurtësohen si guri dhe sipërfaqja e humnerës ngrin. 
A mund t’i bashkosh ti lidhjet e Plejadave, apo të zgjidhësh vargjet e Orionit? 
A i bën ti të duken yllësitë në kohën e tyre, apo e drejton ti Arushën e Madhe me të vegjlit e saj? 
A i njeh ti ligjet e qiellit, ose a mund të vendosësh ti sundimin e tyre mbi tokë? 
A mund ta çosh zërin tënd deri në retë me qëllim që të mbulohesh nga shiu i bollshëm? 
Mos je ti ai që hedh rrufetë atje ku duhet të shkojnë, duke thënë: “Ja ku jam?”. 
Kush e ka vënë diturinë në mendje, ose kush i ka dhënë gjykim zemrës? 
Kush numëron retë me anë të diturisë, dhe kush derdh shakujt e qiellit 
kur pluhuri shkrihet në një masë dhe plisat bashkohen midis tyre? 
A mund ta gjuash ti gjahun për luaneshën apo të ngopësh të vegjlit e uritur të luanit, 
kur struken në strofkat e tyre apo rrinë në pritë në strukën e tyre? 
Kush i siguron korbit ushqimin e tij, kur zogjtë e tij i thërrasin Perëndisë dhe enden pa ushqim? 
