Psalmet.
132.
Mbaje mend, o Zot, Davidin dhe të gjitha mundimet e tij, 
ashtu si ai iu betua Zotit dhe lidhi kusht me të Fuqishmin e Jakobit, duke thënë: 
“Nuk do të hyj në çadrën e shtëpisë sime, nuk do të hipi mbi shtratin tim; 
nuk do t’i jap gjumë syve të mi as pushim qepallave të mia, 
deri sa të kem gjetur një vend për Zotin, një banesë për të Fuqishmin e Jakobit”. 
Ja, dëgjuam të flitet për të në Efratah, e gjetëm në fushat e Jaarit. 
Le të shkojmë në banesën e tij, le ta adhurojmë përpara fronit të këmbëve të tij. 
Çohu, o Zot, dhe eja në vendin ku pushon ti dhe arka e forcës sate. 
Priftërinjtë e tu le të vishen me drejtësi, dhe le të këndojnë nga gëzimi shenjtorët e tu. 
Për hir të Davidit, shërbëtorit tënd, mos e dëbo fytyrën e të vajosurit tënd. 
Zoti iu betua Davidit në të vërtetë dhe nuk do të ndryshojë: “Unë do të vë mbi fronin tënd një fryt të të përbrendëshmëve të tua. 
Në rast se bijtë e tu do të respektojnë besëlidhjen time dhe porositë e mia, që unë do t’u mësojë atyre, edhe bijtë e tyre do të ulen përjetë mbi fronin tënd”. 
Duke qenë se Zoti e ka zgjedhur Sionin, ai e ka dashur atë për banesën e tij: 
“Ky është vendi im i pushimit përjetë; këtu do të banoj, sepse e kam dashur. 
Do të bekoj fort zahiretë e tij, do t’i ngop me bukë të varfërit e tij; 
do t’i vedh priftërinjtë e tij me shpëtim, do të ngazëllojnë shenjtorët e tij me britma gëzimi. 
Këtu do ta rris fuqinë e Davidit dhe do t’i jap një llambë të vajosurit tim. 
Do t’i mbuloj me turp armiqtë e tij, por mbi të do të lulëzojë kurora e tij”. 
