Jobi.
18.
Atëherë Bildadi nga Shuahu u përgjigj dhe tha: 
“Kur do t’u japësh fund fjalëve? Bëhu i zgjuar dhe pastaj flasim. 
Pse jemi konsideruar si kafshë dhe jemi konsideruar të përçmuar në sytë e tu? 
Ti që ha veten nga zemërimi, a duhet të braktiset toka për shkakun tënd apo shkëmbi të luajë nga vendi i tij? 
Po, drita e të keqit shuhet dhe flaka e zjarrit të tij nuk ndrit më. 
Drita në çadrën e tij po meket dhe llamba e tij mbi të po shuhet. 
Hapat e tij të fuqishëm shkurtohen dhe vetë planet e tij po e çojnë në greminë. 
Sepse këmbët e tij e shtyjnë në rrjetë dhe ai do të bjerë në ndonjë lak. 
Një çark e kap nga thembra dhe një lak e mban fort. 
Për të ka një lak të fshehur në tokë dhe një çark të vënë në shteg. 
Gjëra të tmerrshme e trembin nga çdo anë dhe e ndjekin në çdo hap. 
Forca e tij pakësohet për shkak të urisë dhe shkatërrimi është gati ta godasë anash. 
Gëlltit copa të lëkurës së tij; i parëlinduri i vdekjes gllabëron gjymtyrët e tij. 
Atë e rrëmbejnë nga çadra tij që e dinte të sigurt dhe e çojnë para mbretit të tmerrit. 
Në çadrën e tij banon ai që nuk është nga të vetët, dhe mbi shtëpinë e tij hedhin squfur. 
Rrënjët poshtë thahen dhe degët lart priten. 
Kujtimi i tij zhduket nga toka dhe emri i tij nuk do të përmendet më nëpër rrugë. 
Ai shtyhet nga drita në terr dhe atë e përzënë nga bota. 
Nuk ka as bij, as pasardhës në popullin e tij dhe asnjë që të mbijetojë në banesën e tij. 
Fundi i tij i lë të habitur ata që e kanë ndjekur dhe mbeten të tmerruar ata që e kanë pararendur. 
Pikërisht kështu janë banesat e njerëzve të këqij, dhe ky është vendi i atij që nuk e njeh Perëndinë”. Përgjigja e pestë e Jobit; ai e ndjen veten të përqeshur; gjithçka është kundër tij 
