ƏYYUB.
5.
Çağır görək sənə cavab verən varmı? Müqəddəslərin hansı birinə üz tutacaqsan? 
Səfehi qəzəb öldürər, Nadanı həsəd məhv edər. 
Səfehin kök saldığını görərkən Dərhal yurduna lənət etmişəm. 
Övladları əmin-amanlıqdan uzaqdır, Məhkəmə qapılarında tapdalanır, Onlara havadar yoxdur. 
Məhsullarını aclar yeyir, Tikanlar arasında olanlarını belə, yığırlar, Susayanlar sərvətini udmaq istəyir. 
Axı torpaqdan bəla gəlməz, Əzab yerdən bitməz. 
Sanki havaya atılan qığılcımdır, İnsan əzab çəkmək üçün doğulur. 
Mən olsaydım, Allaha üz tutardım, Müşkül işlərimi Ona tapşırardım. 
Çünki O, dərk etmədiyimiz böyük işləri görür, Saysız xariqələr göstərir. 
Yer üzərinə yağış yağdırır, Çöllərə sular axıdır. 
Alçaldılanları ucaldır, Yaslıları əmin-amanlığa çıxarır. 
Əlləri qurğu qurmağı öyrənməsin deyə Hiyləgərlərin fəndini pozur. 
Müdrikləri hiylə qurarkən yaxalayır, Fəndgirlərin oyununa son qoyur. 
Gündüzləri qaranlığa dönür, Günorta onlara gecə kimi görünür, Onlar kor kimi əl sürtə-sürtə gəzir. 
Yoxsulları isə onların ağızlarındakı qılıncdan qurtarır, Zorakının əlindən alır. 
Kasıblar ümid tapır, Haqsızlıq ağzını yumur. 
Allahın tərbiyə etdiyi insan nə bəxtiyardır! Sən Külli-İxtiyarın tərbiyəsinə xor baxma. 
Çünki O yaralayar, sonra isə sarıyar, Ağrı verər, əlləri ilə sağaldar. 
O, altı dəfə dara düşsən belə, qurtarar, Yeddinci dəfə sənə ziyan dəyməz. 
O səni aclıqda məhv olmaqdan, Döyüşdəki qılıncdan qurtarar. 
Kəskin dillərdən uzaq olarsan, Qırğın gələrkən qorxmazsan. 
Qırğına, aclığa gülərsən, Vəhşi heyvanlardan qorxmazsan. 
Çünki çöldəki daşlarla belə, əhd kəsərsən, Vəhşi heyvanlarla belə, barışarsan. 
Çadırının salamat qalacağını bilərsən, Mülkünə baxanda heç bir əskiklik tapmazsan. 
Övladlarının necə artdığını görərsən, Nəslin ot kimi bitib qalxar. 
Vaxtında yığılan taxıl dərzləri kimi Kama çatıb məzarına gedərsən. 
Bax bunu araşdırmışıq, bu həqiqətdir, Onun üçün bunu dinlə və anla». 
