ПЕСЬНЯ.
2.
Я - раўнінны нарцыс Саронскі, я - лілея з даліны! 
Як лілея сярод бадзякоў - каханая сярод сябровак! 
Як яблыня сярод лясных дрэў - каханы мой сярод хлопцаў. У шатах яе люблю я сядзець, і плады зь яе рот мне салодзяць. 
Увёў ён мяне ў дом піру, нада мной яго сьцяг - каханьне! 
Падмацуйце мяне віном, яблыкамі асьвяжэце мяне, бо я зьнемагла ад каханьня. 
Яго левая - пад маёй галавою, а правай рукою мяне абдымае. 
Заклінаю вас, Ерусалімскія дочкі, сарнамі ці палявымі ланямі: ня будзеце і ня турбуйце каханай, пакуль не прачнецца сама! 
Голас каханага майго! вось, ён ідзе, скача па горах, перабягае па ўзгорках, - 
мілы падобны да сарны, да маладога аленя. Вось, ён стаіць у нас за сьцяною, заглядваючы ў акно, мільгаціць за рашоткай. 
Каханы мой загаварыў да мяне: устань, мая любасная, мая гожая, выйдзі! 
Вось, і зіма адышла; дождж перастаў, мінуўся; 
кветкамі зацьвітае зямля, час песьняў птушыных настаў, і горлінка ў нашым краі засьпявала, 
налівае смакоўніца пупышкі, вінаградныя лозы пахнуць у квецені. Устань, мая любасная, мая гожая выйдзі! 
Горлінка ў горнай цясьніне, пад паветкаю скалаў! Пакажы мне свой тварык, дай мне пачуць твой галасок; бо твой голас - салодкі, бо мне тварык твой вабны! 
Лавіце нам лісянятак і лісак лавіце, што мне вінаграднік марнуюць; а вінаграднікі ж нашыя ў цьвеце! 
Каханы аддадзены мне, я - яму; ён пасьвіць сярод лілеяў. 
Пакуль не астыў яшчэ дзень, не паслаліся цені, пасьпяшайся назад, як сарна, мой мілы, ці як алень малады на вышынях Бэтэр. 
