ПЕСЬНЯ.
6.
Куды ж ён пайшоў, твой каханы, жанчына, краса, прыгажуня? Куды ж ухіліўся твой любы, - пашукаем яго з табою! 
Мой каханы ў сад твой спусьціўся, да градак духмяных, каб пасьвіць у садзе і лілеі зьбіраць. 
Адданы мой любы мне, а я - яму; ён пасьвіць сярод лілеяў. 
Прыгожая ты, каханая, нібы Тырца, харошая, як Ерусалім, грозная, нібы полк са сьцягамі! 
Адвядзі ад мяне свае вочы, бо яны хвалююць мяне. 
Твае валасы - нібы козак чародка, што зьбягае з гор Галаадскіх; твае зубы - як статак авечак, што з купальні выходзяць, кожная зь іх прывяла двайнятак, і няма сярод іх бясплоднай, 
як палавінкі граната, шчочкі твае - пад кудзеркамі тваімі. 
Ёсьць шэсьцьдзясят царыц і восемдзесят наложніц і безьліч - дзяўчат; 
ды адна яна, беспахібная, чыстая горлінка; адна яна - дачка ясная ў мацеркі роднай - пагначана ласкаю маці. Убачылі гэта сяброўкі і пахвалілі яе, царыцы і наложніцы - і пахвалілі яе. 
Хто гэта ўзыходзіць, быццам зара, прыгожая, быццам месячык, ясная, нібы сонейка, грозная, нібы полк са сьцягамі? 
Я спусьціўся ў арэхавы сад паглядзець на ўсходы ў даліне, паглядзець, ці лаза зелянее, гранаты ці зацьвілі? 
Ня ведаю, як душа мая вабіла вяльможаў з народу майго. 
