ЛУКАША.
22.
Набліжалася сьвята праснакоў, якое называлася Пасхаю; 
і намышлялі першасьвятары і кніжнікі, як бы загубіць Яго, бо баяліся народу. 
І ўвайшоў сатана ў Юду, празванага Іскарыётам, аднаго зь ліку дванаццацёх, 
і ён пайшоў і гутарыў зь першасьятарамі і начальнікамі, як Яго выдаць ім. 
Яны ўзрадаваліся і згадзіліся даць яму грошай; 
і ён абяцаўся, і шукаў зручнага часу, каб выдаць Яго ім ня прылюдна. 
І настаў дзень праснакоў, у які трэба было закалоць пасхальнае ягня; 
і паслаў Ісус Пятра і Яна, сказаўшы: ідзеце, прыгатуйце нам есьці пасху. 
А яны сказалі Яму: дзе скажаш нам прыгатаваць? 
Ён сказаў ім: вось, пры ўваходзе вашым у горад сустрэнецца з вамі чалавек, які нясьціме збанок вады; ідзеце сьледам за ім у дом, у які ўвойдзе ён, 
і скажэце гаспадару дома: Настаўнік кажа табе: дзе пакой, у якім бы Мне есьці пасху з вучнямі Маімі? 
І ён пакажа вам сьвятліцу вялікую засланую; там прыгатуйце. 
Яны пайшлі і знайшлі, як сказаў ім, і прыгатавалі пасху. 
І калі настала гадзіна, Ён узьлёг, і дванаццаць апосталаў зь Ім, 
і сказаў ім: вельмі хацеў Я есьці з вамі гэтую пасху раней Маіх пакутаў, 
бо кажу вам, што ўжо ня буду есьці яе, пакуль яна ня ўчыніцца ў Царстве Божым. 
І ўзяўшы чару і падзякаваўшы, сказаў: прымеце яе і падзялеце паміж сабою; 
бо кажу вам, што ня буду піць ад плоду вінаграднага, пакуль ня прыйдзе Царства Божае. 
І ўзяўшы хлеб і падзякаваўшы, пераламаў і падаў ім, кажучы: гэта ёсьць Цела Маё, якое за вас аддаецца; гэта выконвайце на ўспамін пра Мяне. 
Таксама і чару пасьля вячэры, кажучы: гэтая чара ёсьць новы запавет у Маёй Крыві, якая за вас праліваецца; 
і вось, рука прадажніка Майго са Мною за сталом; 
у астатнім, Сын Чалавечы ідзе, як прадвызначана; але гора таму чалавеку, якім Ён выдаецца. 
І яны пачалі пытацца адзін у аднаго, хто б зь іх быў той, які гэта зробіць. 
А была і спрэчка паміж імі, хто зь іх павінен уважацца за большага. 
Ён жа сказаў ім: цары валадараць над народамі і ўлады іхнія дабрадзеямі называюцца; 
а вы ня так: але хто з вас большы, будзь як меншы, і начальнік будзь, як слуга. 
Бо хто большы: той, хто ўзьлягае, ці хто слуга? Ці ня той, хто ўзьлягае? А Я сярод вас, як слуга. 
Але вы трывалі са Мною ў гаротах Маіх, 
і Я запавядаю вам, як запавядаў Мне Айцец Мой, Царства, 
каб елі і пілі на бяседзе Маёй у Царстве Маім, і каб селі на пасадах судзіць дванаццаць каленаў Ізраілевых. 
І сказаў Гасподзь: Сымоне! Сымоне! вось, сатана прасіў, каб сеяць вас як пшаніцу; 
але Я маліўся за цябе, каб не зьмізарнела вера твая; і ты некалісь, навярнуўшыся, умацуй братоў тваіх. 
Ён адказваў: Госпадзе! з Табою я гатовы і ў цямніцу і на сьмерць ісьці. 
Але Ён сказаў: кажу табе, Пётр, не засьпявае певень сёньня, як ты тройчы зрачэшся, што ня ведаеш Мяне. 
І сказаў ім: калі я пасылаў вас безь мяшка і бяз торбы і без абутку, ці мелі вы ў чым нястачу? Яны адказвалі: ні ў чым. 
Тады Ён сказаў ім: але цяпер, хто мае мяшок, той вазьмі яго, таксама і торбу; а ў каго няма, прадай вопратку сваю і купі меч; 
бо маўляю вам, што мусіць збыцца на Мне і гэтае напісанае: «і да зладзеяў залічаны». Бо тое, што пра Мяне, канчаецца. 
Яны сказалі: Госпадзе! вось, тут два мечы. Ён сказаў ім: досыць. 
І выйшаўшы пайшоў як звычайна на гару Аліўную; за Ім сьледам пайшлі і вучні Ягоныя. 
А прыйшоўшы на месца, сказаў ім: малецеся, каб ня ўпасьці ў спакусу. 
І Сам адышоў ад іх - як кінуць каменем, і, схіліўшы калені, маліўся, 
кажучы: Войча! о, калі б Ты дабраволіў пранесьці чару гэтую міма Мяне! зрэшты, не Мая воля, а Твая хай будзе. 
І зьявіўся Яму анёл зь нябёсаў і мацаваў Яго. 
І ў змаганьні ўнутраным руплівей маліўся; і быў пот Ягоны, як кроплі крыві, што падалі на зямлю. 
Устаўшы з малітвы, Ён прыйшоў да вучняў, і застаў іх у сьне ад смутку, 
і сказаў ім: што вы сьпіце? устаньце і малецеся, каб ня ўпасьці ў спакусу. 
Калі Ён яшчэ казаў гэта, паявіліся людзі, а наперадзе іх ішоў адзін з дванаццацёх, называны Юда, і ён падышоў да Ісуса, каб пацалаваць Яго. Бо ён такі даў ім знак: каго я пацалую, Той і ёсьць. 
А Ісус сказаў яму: Юда ці цалаваньнем выдаеш Сына Чалавечага? 
Тыя, што былі зь Ім, бачачы, да чаго ўсё ідзе, сказалі Яму: Госпадзе! ці ня ўдарыць нам мечам? 
І адзін зь іх ударыў раба першасьвятаровага і адсек яму правае вуха. 
Тады Ісус сказаў: пакіньце, даволі. І дакрануўшыся да вуха ягонага, загоіў яго. 
А першасьвятарам і начальнікам храма і старэйшынам, якія сабраліся супроць Яго, сказаў Ісус: быццам на разбойніка выйшлі вы зь мечамі і каламі, каб узяць Мяне! 
Кожны дзень бываў Я з вамі ў храме, і вы не падымалі на Мяне рук, а цяпер - ваш час і ўлада цемры. 
Узяўшы Яго, павялі і прывялі ў дом першасьвятара. А Пётр ішоў сьледам зводдаль. 
Калі яны расклалі агонь сярод двара і селі разам, сеў і Пётр паміж імі. 
Адна служанка, убачыўшы яго каля агню і ўгледзеўшыся ў яго, сказала: гэты быў зь Ім. 
Але ён адрокся ад Яго, сказаўшы жанчыне: я ня ведаю Яго. 
Неўзабаве потым другі, убачыўшы яго, сказаў: і ты зь іх. Але Пётр сказаў гэтаму чалавеку: не. 
Прайшло з гадзіну часу, яшчэ нехта настойліва казаў: сапраўды, і гэты быў зь Ім, бо ён Галілеянін. 
Але Пётр сказаў таму чалавеку: ня ведаю, што ты кажаш. І адразу, калі яшчэ гаварыў ён, засьпяваў певень. 
Тады Гасподзь, абярнуўшыся, паглядзеў на Пятра; і Пётр згадаў слова Госпада, як Ён сказаў яму: перш чым засьпявае певень, адрачэшся ад Мяне тройчы. 
І выйшаўшы вонкі, горка заплакаў. 
Людзі, якія трымалі Ісуса, зьдзекі чынілі зь Яго і білі Яго; 
і накрыўшы Яго, білі Яго па твары і пыталіся ў Яго: скажы, хто выцяў Цябе? 
І шмат іншай кляцьбы вымаўлялі супраць Яго. 
І як настаў дзень, сабраліся старэйшыны народу, першасьвятары і кніжнікі, і ўвялі Яго ў свой сынедрыён, 
і сказалі: ці Ты Хрыстос? скажы нам. Ён сказаў ім: калі скажу вам, вы не паверыце; 
калі ж і спытаюся ў вас, ня будзеце адказваць Мне і не адпусьціце Мяне; 
ад сёньня Сын Чалавечы сядзе праваруч сілы Божай. 
І сказалі ўсе: дык Ты Сын Божы? Ён адказваў ім: вы кажаце, што Я. 
А яны сказалі: якое яшчэ трэба нам сьведчаньне? бо мы самі чулі з вуснаў Ягоных! 
