РЫМЛЯНАЎ.
3.
Дык вось, у чым жа перавага быць Юдэем, альбо якая карысьць ад абразаньня? 
Вялікая, ва ўсіх праявах, а найперш у тым, што ім даверана слова Божае. 
Бо што ж? калі некаторыя ня верылі, хіба ж няверства іхняе зьнішчыць вернасьць Божую? 
Зусім не. Бог верны, а кожны чалавек ілжывы, як напісана: «Ты праведны ў словах Тваіх і пераможаш, у судзе Тваім». 
А калі нашая няпраўда выяўляе праўду Божую, дык што скажам? няўжо будзе Бог несправядлівы, калі паказвае гнеў? - кажу, па-чалавечы разважаючы. 
Зусім не. Бо як жа тады Богу судзіць сьвет? 
Бо, калі вернасьць Божая ўзвышаецца маёю нявернасьцю на славу Божую, завошта яшчэ мяне ж судзіць, як грэшніка? 
І ці ж не рабіць нам зло, каб выйшла на дабро, як некаторыя ўпікаюць нас і кажуць, быццам мы гэтак вучым? Справядлівы суд на такіх. 
Дык што ж? ці маем мы перавагу? Зусім не; бо мы ўжо даказалі, што як Юдэі, так і Эліны, усе пад грэхам, 
як напісана: «няма праведнага аніводнага; 
няма, хто разумеў бы; няма, хто Бога шукаў бы; 
усе зьбіліся з тропу, нягодныя сталіся ўсе: няма, хто тварыў бы дабро, няма аніводнага». 
Горла іхняе - дамавіна адчыненая, лісьлівяць яны языком; атрута асьпідаў у іх на губах; 
вусны ў іх поўныя ліхаслоўя і горычы. 
Ногі ў іх борздыя на праліваньне крыві; 
разбурэньне і згубнасьць на іхніх дарогах; 
яны ня ведаюць шляхоў міру. 
Няма страху Божага перад вачамі ў іх». 
А мы ведаем, што закон, калі што гаворыць, гаворыць да тых, хто пад законам, так што замыкаюцца ўсякія вусны, і ўвесь сьвет робіцца вінаваты перад Богам, 
бо дзеямі закона не апраўдаецца перад Ім ніякая плоць; бо законам спазнаецца грэх. 
Але сёньня, незалежна ад закона, зьявілася праведнасьць Божая, пра якую сьведчаць закон і прарокі, 
праведнасьць Божая празь веру ў Ісуса Хрыста ва ўсіх і на ўсіх вернікаў; бо няма розьніцы, 
бо ўсе зграшылі і пазбаўлены славы Божай, 
атрымліваючы апраўданьне дарам, паводле мілаты Ягонай, адкупленьнем у Ісусе Хрысьце, 
Якога Бог прынёс у ахвяру ўмілажальваньня ў Крыві Ягонай празь веру, для паказу справядлівасьці Ягонай ў дараваньні грахоў, учыненых раней, 
у доўгім цярпеньні Божым, для паказу српавядлівасьці Ягонай ў сёньняшні час, - хай зьявіцца Ён справядлівы і апраўдае таго, хто веруе ў Ісуса. 
Дзе ж тое, чым пахваліцца? зьнішчана. Якім законам? законам учынкаў? Не, а законам веры. 
Бо мы прызнаём, што чалавек апраўдваецца вераю, незалежна ад дзеяў закона. 
Няўжо Бог ёсьць Бог Юдэяў толькі, а не й язычнікаў? Вядома, і язычнікаў; 
бо адзін Бог, Які апраўдае абрэзаных па веры і неабрэзаных празь веру. 
Дык вось, ці ж мы не касуем закон вераю? Зусім не; а сьцьвярджаем закон. 
