ЭКЛЕЗІЯСТА.
4.
І прыгледзеўся зноў я, і ўгледзеў уціскі ўсялякія, што пад сонцам здараюцца: і вось сьлёзы прыгнечаных, а суцешніка ў іх няма; і ў руцэ ў прыгнятальнікаў іхніх - сіла, а суцешніка ў іх няма. 
І прызнаў я шчасьлівымі мёртвых, якія памерлі даўно, больш, чым жывых, што дагэтуль жывуць; 
а шчасьлівейшы той за абодвух, хто яшчэ не радзіўся, хто ня бачыў яшчэ ліхадзействаў, якія пад сонцам вядуцца. 
І зноў я пабачыў, што ўсякая праца і посьпех усякі ў справах узаемную зайздрасьць паміж людзьмі спрычыняюць. І гэта - марнасьць і пагоня за ветрам! 
Неразумны сядзіць, склаўшы рукі свае, і жарэ сваё цела. 
Лепей жменя спакою за поўныя прыгаршчы клопату і пагоню за ветрам. 
І зірнуў я, і зноў убачыў марнасьць пад сонцам: 
самотнік, і ня мае нікога ён іншага: ні сына, ні брата няма ў яго; і ня мае канца ён турботам сваім, і не насыціцца вока яго багацьцем. «На каго ж я працую, і даброцяў душу сваю пазбаўляю?» І гэта - марнасьць і прапалая справа! 
Дваім лепей, чым аднаму, бо ёсьць ім добрая дзяка за іхнюю працу. 
Бо, як адзін упадзе, падыме другі свайго сябра! Але гора таму, хто адзін упадзе, а другога няма, хто падняў бы яго. 
Гэтак сама, як двое ляжаць, дык ім цёпла; а дзе аднаму прыгрэцца? 
І калі б хто напаў на другога, дык выстаяць двое супраць таго. І нітка, ссуканая з трох, ня скора парвецца. 
Лепей бедны, ды разумны хлапчына, чым стары, ды неразумны цар, які рады ня слухае. 
Бо той зь вязьніцы выйдзе на царства, хто нарадзіўся ў царстве сваім бедным. 
Бачыў я ўсіх жывых, што ходзяць пад сонцам, з гэтым другім юнком, які зойме месца таго. 
Ня было ліку ўсяму люду, які быў перад ім, хоць і наступныя радасьці ў ім ня мецьмуць. І гэта - марнасьць і пагоня за ветрам! 
Сачы за нагою тваёю, калі ідзеш у дом Божы, і будзь гатовы больш слухаць, чым ахвяры прыносіць; ня думаюць бо яны, што благое ўчыняюць. 
