МАРКА.
4.
І зноў пачаў вучыць каля мора; і сабралася да Яго мноства людзей, так што Ён увайшоў у лодку і быў на моры, а ўвесь люд быў на зямлі каля мора. 
І вучыў іх прытчамі многа і ў вучэньні Сваім казаў ім: 
слухайце: вось, выйшаў сейбіт сеяць; 
і калі сеяў, сталася так, што іншае ўпала ўскрай дарогі, і наляцелі птушкі і падзяўблі тое; 
іншае ўпала на камяністую мясьціну, дзе няшмат было зямлі, і неўзабаве ўзышло, таму што зямля была там ня глыбокая; 
а калі ўзышло сонца, завяла і, як ня мела карэньня, засохла; 
іншае ўпала на церне, і церне вырасла і заглушыла насеньне, яно не дало плоду; 
а іншае ўпала на добрую зямлю і дало плод, які ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла тое трыццаць, тое шэсьцьдзясят і тое сто. 
І сказаў ім: хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе! 
Калі ж застаўся бязь людзей, усе, хто быў вакол Яго разам з дванаццацьцю, спыталіся ў Яго пра прытчу. 
І сказаў ім: вам дадзена ведаць тайны Царства Божага, а тым, вонкавым, усё бывае ў прытчах, 
каб яны сваімі вачыма глядзелі, і ня ўбачылі; сваімі вушамі чулі, і не ўразумелі, каб не навярнуліся, і не дараваны былі ім грахі. 
І кажа ім: не разумееце гэтай прытчы? як жа вам уразумець усе прытчы? 
Сейбіт слова сее. 
Пасеянае ўскрай дарогі азначае тых, у якіх сеецца слова, але да якіх, калі пачуюць, адразу прыходзіць сатана і хапае слова, пасеянае ў сэрцах іхніх. 
Такім самым чынам і пасеянае на камяністых мясьцінах азначае тых, якія, калі пачуюць слова, адразу з радасьцю прымаюць яго, 
але ня маюць у сабе кораня і нясталыя; потым, калі настане ўціск і ганеньне за слова, адразу спакушаюцца. 
Пасеянае ў церне азначае тых, што чуюць слова, 
але ў якіх турботы веку гэтага, панада багацьця і іншыя жаданьні, уваходзячы ў іх, заглушаюць слова, і яно бывае бяз плоду. 
А пасеянае на добрай зямлі азначае тых, якія слухаюць слова і прымаюць, і родзяць плод, адзін у трыццаць, другі ў шэсьцьдзясят, той ўстакроць. 
І сказаў ім: ці на тое прыносіцца сьвечка, каб паставіць яе пад пасудзіну альбо пад ложак? ці не на тое, каб ставіць яе на сьвечніку? 
Няма нічога таемнага, што ня выйшла б на яву; і нічога няма схаванага, што ня выйшла б наверх. 
Калі хто мае вушы, каб чуць, няхай пачуе! 
І сказаў ім: заўважайце, што чуеце: якою мераю мерыце, такою адмерана будзе вам і дададзена будзе вам, слухачам. 
Бо, хто мае, таму дадзена будзе, а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што мае. 
І сказаў: Царства Божае падобнае на тое, як калі чалавек кіне насеньне ў зямлю, 
і сьпіць, і ўстае ноччу і днём, і як насеньне ўзыходзіць і расьце, ня ведае ён; 
бо зямля сама сабою родзіць спачатку зеляніну, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе; 
калі ж высьпее плод, адразу пасылае серп, таму што настала жніво. 
І сказаў: да чаго прыпадобнім Царства Божае? альбо празь якую прытчу выявім яго? 
Яно - як зерне гарчычнае, якое, калі сеецца ў зямлю, ёсьць найменшае з усіх зярнят на зямлі: 
а як пасеяна, узыходзіць і робіцца большае за ўсякую траву, і пускае вялікае гольле, так што пад ценем ягоным могуць хавацца птушкі нябесныя. 
І такімі многімі прытчамі прапаведаваў ім слова, колькі яны маглі чуць; 
і бяз прытчы не казаў ім, а вучням сам-насам тлумачыў усё. 
Увечары таго самага дня сказаў ім: пераправімся на той бок. 
І яны, адпусьціўшы людзей, узялі Яго з сабою, як Ён быў, у лодку; зь Ім былі і іншыя лодкі. 
І паднялася вялікая бура; хвалі білі ў лодку, так што яна ўжо напаўнялася вадою. 
А Ён спаў на карме на ўзгалоўі. Яго будзяць і кажуць Яму: Настаўнік! няўжо Табе ня рупіць, што мы гінем? 
І ўстаўшы, Ён загразіў ветру і сказаў мору: суйміся, перастань. І вецер аціх, і зрабілася вялікая ціша. 
І сказаў ім: чаго вы такія палахлівыя? чаму ў вас няма веры? 
І ўбаяліся страхам вялікім і гаварылі і паміж сабою: хто ж гэта, што і вецер і мора слухаюцца Яго? 
