ВЫСЛОЎІ.
27.
Не хваліся заўтрашнім днём; бо ня ведаеш, што той дзень народзіць. 
Хай цябе хваліць іншы, а ня вусны твае, - чужы, а не язык твой. 
Цяжкі камень, важкі і пясок; але гнеў неразумнага цяжэйшы за іх абодвух. 
Жорсткі гнеў, неўтаймавальная лютасьць; але хто ўстоіць супроць зайздрасьці? 
Лепей адкрыты дакор, чым прыхаваная любоў. 
Шчырыя дакоры ад таго, хто любіць, і ілжывыя пацалункі ў таго, хто ненавідзіць. 
Сытая душа топча і соты, а галоднай душы ўсё горкае - салодкае. 
Як птушка, што пакінула гняздо сваё, так і чалавек, які пакінуў месца сваё. 
Масьць і дымленьне радуюць сэрца; так салодкі кожнаму сябар з сардэчнай ранай сваёй. 
Не пакідай сябра твайго і сябра бацькі твайго, і ў дом брата твайго ня ідзі ў дзень няшчасьця твайго: лепей сусед блізка, чым брат далёка. 
Будзь мудры, сыне мой, і радуй сэрца маё; і я мецьму што адказаць ліхаслоўцу майму. 
Разумны бачыць бяду і хаваецца; а нявопытныя ідуць наперад і прымаюць кару. 
Вазьмі ў яго адзежу ягоную, бо ён паручыўся за чужога; і за чужога вазьмі ў яго заклад. 
Хто ўголас хваліць сябра свайго з самай раніцы, таго палічаць за ліхаслоўца. 
Бясконцы капеж у дажджлівы дзень і сварлівая жонка - роўныя; 
хто хоча схаваць яе, той хоча ўтрымаць вецер і схапіць алей у руку сваю. 
Жалеза жалеза вострыць, і чалавек навастрае позірк сябра свайго. 
Хто даглядае смакоўніцу, той будзе есьці плады зь яе; і хто верна служыць гаспадару свайму, той будзе ў пашане. 
Як у вадзе твар - да твару, так сэрца чалавека - да чалавека. 
Апраметная і Авадон - ненасытныя; ненасытныя і вочы чалавечыя. 
Што плавільня - срэбру, горан - золату, тое чалавеку вусны, якія хваляць яго. 
Таўчы неразумнага ў ступе таўкачом разам зь зернем, не адлушчыцца ад яго глупства ягонае. 
Добра сачы за быдлам тваім, май клопат за статкі; 
бо багацьце не навекі, ды і ўлада іхняя хіба з роду ў род? 
Рунее трава, і зьяўляецца зеляніна, і зьбіраюць горныя травы. 
Авечкі - на вопратку табе, і казлы - на закуп поля. 
І годзе казінага малака на ежу табе, на ежу хатнім тваім і на спажытак служанкам тваім. 
