МАЦЬВЕЯ.
23.
Тады Ісус прамовіў да люду і вучняў Сваіх, 
кажучы: на Майсеевым пасадзе селі кніжнікі і фарысэі; 
дык вось, усё, што яны кажуць вам захоўваць, рабеце і захоўвайце; а паводле ўчынкаў іхніх не рабеце, бо яны гавораць, і ня робяць: 
зьвязваюць цяжары важкія і непасільныя і ўскладаюць на плечы людзям, а самі ня хочуць і пальцам зрушыць іх; 
а ўсе справы свае робяць дзеля таго, каб бачылі іх людзі; пашыраюць філактэрыі свае ды павялічваюць кутасы на адзеньні сваім; 
а таксама любяць узьляжаць наперадзе на гасьцінах, і наперадзе сядзець у сынагогах, 
і вітаньні на плошчах, і каб людзі клікалі іх: «Настаўнік! настаўнік!» 
А вы не называйцеся настаўнікамі, бо адзін у вас Настаўнік - Хрыстос, а ўсе вы - браты; 
і айцом сабе не называйце нікога на зямлі, бо адзін у вас Айцец, Які на нябёсах; 
і не называйцеся правадырамі, бо адзін у вас Правадыр - Хрыстос. 
Большы з вас хай будзе вам слуга: 
бо хто ўзвышае сябе, той паніжаны будзе; а хто паніжае сябе, той узвысіцца. 
Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што зачыняеце Царства Нябеснае перад людзьмі; бо самі не ўваходзіце, і тых, што ўваходзяць, ня пускаеце ўвайсьці. 
Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што паядаеце дамы ўдоваў і напаказ доўга моліцеся: за тое прымеце тым большую асуду. 
Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што праходзіце мора і сушу, каб прыдбаць хоць аднаго нававерца; і калі гэта здараецца, робіце яго сынам геены, двойчы горшым за вас. 
Гора вам, павадыры сьляпыя, што кажаце: «калі хто прысягне храмам, дык нічога; а калі прысягне золатам храма, дык вінаваты». 
Неразумныя і сьляпыя! што большае: золата, ці храм, які асьвячае золата? 
і: «калі хто прысягне ахвярнікам, дык нічога; а калі прысягне дарам, які на ім, дык вінаваты». 
Неразумныя і сьляпыя! што большае: дар, ці ахвярнік, які асьвячае дар? 
Дык вось, хто прысягне ахвярнікам, прысягае ім і ўсім, што на ім; 
і той, што прысягае храмам, прысягае ім і Тым, Хто жыве ў ім; 
і той, хто прысягае небам, прысягае тронам Божым і Тым, Хто сядзіць на ім. 
Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што даяце дзесяціну зь мяты, анісу і кмену, і адкінулі важнейшае ў законе: суд, міласьць і веру; гэта трэба было рабіць, і таго не пакідаць. 
Павадыры сьляпыя, што адцэджваеце камара, а вярблюда праглынаеце! 
Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што ачышчаеце зьнешнасьць кубка і місы, а ўсярэдзіне яны поўныя пахапнасьці і няпраўды. 
Фарысэй сьляпы! ачысьці сьпярша сярэдзіну кубка і місы, каб чыстая была і зьнешнасьць іхняя. 
Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што прыпадабняецеся да павапленых магіл, якія звонку здаюцца прыгожымі, а ўсярэдзіне поўныя касьцей мёртвых і ўсякага бруду; 
так і вы зьнешне здаяцеся людзям праведнымі, а ўсярэдзіне поўныя крывадушнасьці і беззаконьня. 
Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што будуеце магільніцы прарокам і ўпрыгожваеце помнікі праведнікам, 
і кажаце: «калі б мы былі ў дні бацькоў нашых, дык ня былі б саўдзельнікамі іхнімі ў праліваньні крыві прарокаў»; 
тым самым вы самі сьведчыце супроць сябе, што вы сыны тых, якія забілі прарокаў; 
дапаўняйце ж меру бацькоў вашых. 
Зьмеі, выродзьдзе яхідніна! як унікнеце вы асуджэньня ў геену? 
Таму, вось, Я пасылаю да вас прарокаў, і мудрых, і кніжнікаў; і некаторых зь іх вы заб'яце і ўкрыжуеце, а некаторых будзеце біць у сынагогах вашых і гнаць з горада ў горад; 
каб апала на вас уся кроў праведная, пралітая на зямлі, ад крыві Авеля праведнага да крыві Захарыі, сына Варахіевага, якога вы забілі паміж храмам і ахвярнікам. 
Праўду кажу вам: усё гэта ападзе на род гэты. 
Ерусаліме, Ерусаліме, што забіваеш прарокаў і каменьнем пабіваеш пасланых да цябе! колькі разоў хацеў Я сабраць дзяцей тваіх, як птушка зьбірае птушанят сваіх пад крылы, і вы не схацелі! 
Вось, застаецца вам дом ваш пусты. 
Бо кажу вам: ня ўбачыце Мяне ад сёньня, пакуль ня ўсклікнеце: «дабраславёны Той, Хто ідзе ў імя Гасподняе!». 
