ВЫСЛОЎІ.
31.
Слова Лемуіла цара. Настаўленьне, якое дала яму маці ягоная: 
што, сыне мой? Што, сыне ўлоньня майго? Што, сыне зарокаў маіх? 
Не аддавай жанчыне сілы тваёй, ні шляхоў тваіх пагубніцам цароў. 
Не царам, Лемуіле, не царам піць віно, і не князям - сякеру, 
каб, напіўшыся, яны не забылі закона і не перакруцілі суд усіх прыгнечаных. 
Дайце сякеру таму, хто гіне, і віно засмучанаму душою; 
хай ён вып'е і забудзе беднасьць сваю і не згадае больш пра сваю пакуту. 
Размыкай вусны свае за безгалосага і дзеля абароны ўсіх занядбаных. 
Размыкай вусны свае дзеля правасудзьдзя і дзеля беднага і гаротнага. 
Хто знойдзе дабрадзейную жонку? цана яе вышэй за жэмчуг. 
Пэўнае ў ёй сэрца мужа яе, і не застанецца ён бяз прыбытку. 
Яна аддае яму дабром, а ня злом, ва ўсе дні жыцьця свайго. 
Здабывае воўну і лён, і ахвотна працуе сваімі рукамі. 
Яна, як купецкія караблі, здалёку вязе свой хлеб. 
Яна ўстае на досьвітку, і раздае ежу ў доме сваім і належнае слугам сваім. 
Падумае пра поле, і купляе яго; ад плёну рук сваіх садзіць вінаграднік. 
Апярэзвае сілаю сьцёгны свае і мацуе мышцы свае. 
Яна адчувае, што занятак яе добры, і - сьветач яе ня тухне і ўначы. 
Працягвае рукі свае да прасьніцы, і пальцы яе бяруцца за верацяно. 
Далоню сваю яна растуляе беднаму, і руку сваю падае ўбогаму. 
Не баіцца сьцюжы для сям'і сваёй, бо ўся сям'я яе апранута ў двайную адзежу. 
Яна робіць сабе дываны; вісон і пурпура - вопратка яе. 
Муж яе вядомы каля брамы, калі сядзіць са старэйшынамі зямлі. 
Яна робіць покрывы, і прадае, і паясы дастаўляе купцам Фінікійскім. 
Моц і прыгажосьць яе - вопратка яе, і весела глядзіць яна ў будучыню. 
Вусны свае растуляе з мудрасьцю, і добрая парада на языку ў яе. 
Яна сочыць за гаспадаркай у доме сваім і ня есьць хлеба гультайскага. 
Устаюць дзеці - і дагаджаюць ёй, - муж, і хваліць яе: 
«шмат было жонак дабрадзейных; але ты пераўзышла іх усіх». 
Мілавіднасьць падманлівая і прыгажосьць марная; а жонка, якая баіцца Госпада, вартая пахвалы. 
Дайце ёй ад плёну рук яе, і хай праславяць яе каля брамы ўчынкі яе!
