ВЫСЛОЎІ.
20.
Віно - глумлівае, сікера - шалёная; і кожны, хто захапляецца імі, неразумны. 
Пагроза царовая - нібы рык ільва: хто дражніць яго, той грэшыць супроць самога сябе. 
Гонар чалавеку - ухіліцца ад свары; а хто любіць сварыцца - неразумны. 
Гультай зімою не арэ; жабруе летам - і няма нічога. 
Помыслы ў сэрцы ў чалавека - глыбокія воды, але чалавек разумны вычэрпвае іх. 
Многія хваляць чалавека за мілажальнасьць, а хто знойдзе чалавека надзейнага? 
Праведнік ходзіць у сваёй беспахібнасьці: шчасныя дзеці ягоныя пасьля яго! 
Цар, які сядзіць на троне правасудзьдзя, разганяе вачыма сваімі ўсё ліхое. 
Хто можа сказаць: «я ачысьціў сэрца сваё, я чысты ад грэху майго?» 
Дваякія шалі, дваякая мера, і тое і другое - агідныя Госпаду. 
Можна пазнаць нават падлетка па занятках ягоных: ці чыстыя і ці правільныя ўчынкі ягоныя? 
Вуха, якое чуе, і вока, якое бачыць - і тое і другое стварыў Гасподзь. 
Ня любі спаць, каб табе не зьбяднець; расплюшчы вочы твае, і будзеш удосыць есьці хлеб. 
«Дрэнна, дрэнна», кажа пакупнік; а як адыдзе - хваліцца. 
Ёсьць золата і шмат жэмчугу, але найкаштоўнейшы посуд - вусны разумныя. 
Вазьмі вопратку ягоную, бо ён паручыўся за чужога; за незнаёмага вазьмі зь яго заклад. 
Салодкі чалавеку хлеб, набыты няпраўдаю; але пасьля - рот ягоны пяском напоўніцца. 
Намеры набываюць пэўнасьць праз нараду, і пасьля нарады вядзі вайну. 
Хто абгаворвае, той раскрывае таямніцы, і хто шырока разьзяўляе рот, з тым не вадзіся. 
Хто ліхасловіць бацьку свайго і сваю маці, таго сьветач патухне сярод глыбокае цемры. 
Спадчына, сьпешна захопленая напачатку, ня будзе дабраславёная пазьней. 
Не кажы: «я адплачу табе за зло»; даверся Госпаду, і Ён ахавае цябе. 
Агідныя Госпаду - дваякія гіры, і дваякія шалі - не дабро. 
Ад Госпада кіруюцца крокі чалавека; а чалавеку як зьведаць дарогу сваю? 
Сетка чалавеку - неадумна даваць зарок, і пасьля зароку - абдумваць. 
Мудры цар расьцярушыць бязбожных і паверне на іх кола. 
Сьветач Гасподні - дух чалавека, які вывярае ўсе глыбіні сэрца. 
Ласка і праўда ахоўваюць цара, і на ласцы ён трымае свой трон. 
Слава юнакоў - сіла іхняя, а акраса старых - сівізна. 
Раны ад удараў - лечаць ад зла, і ўдары, якія пранікаюць усярэдзіну чэрава. 
