ПСАЛТЫР.
137.
Давідава. Слаўлю Цябе ўсім сэрцам маім, перад багамі сьпяваю Табе, што пачуў Ты ўсе словы вуснаў маіх; 
кланяюся перад сьвятым храмам Тваім, і слаўлю імя Тваё за ласку Тваю і за праўду Тваю; бо Ты праславіў слова Тваё вышэй за ўсякае найменьне Тваё. 
У дзень, калі я паклікаў, Ты пачуў мяне; усяліў у душу маю бадзёрасьць. 
Праславяць Цябе, Госпадзе, усе цары зямныя, калі пачуюць словы вуснаў Тваіх 
і апяюць шляхі Гасподнія, бо вялікая слава Гасподняя. 
Высокі Гасподзь: і пакорнага бачыць, і гардзея здалёк пазнае. 
Калі я пайду сярод нягодаў, Ты ажывіш мяне, на ятру ворагаў маіх пашлеш руку Тваю і ўратуе мяне правіца Твая. 
Гасподзь зробіць за мяне! Ласка Твая, Госпадзе, вечная; дзеяў рук Тваіх не пакідай. 
