Łukasza.
23.
Wtedy całe to zgromadzenie powstało i zaprowadzili go do Piłata. 
I zaczęli go oskarżać, mówiąc: Zastaliśmy tego człowieka, jak odwracał naród i zakazywał płacić podatki cesarzowi, mówiąc, że on jest Chrystusem, królem. 
Piłat zapytał go: Czy ty jesteś królem Żydów? A on mu odpowiedział: Ty sam to mówisz. 
Wtedy Piłat powiedział do naczelnych kapłanów i do ludu: Nie znajduję żadnej winy w tym człowieku. 
Lecz oni jeszcze bardziej nastawali, mówiąc: Podburza lud, nauczając po całej Judei, począwszy od Galilei aż dotąd. 
Kiedy Piłat usłyszał o Galilei, zapytał, czy człowiek ten jest Galilejczykiem. 
A gdy się dowiedział, że podlega władzy Heroda, odesłał go do Heroda, który w tych dniach również był w Jerozolimie. 
Na widok Jezusa Herod bardzo się ucieszył. Od dawna bowiem pragnął go zobaczyć, ponieważ wiele o nim słyszał i spodziewał się, że ujrzy jakiś cud przez niego dokonany. 
I zadawał mu wiele pytań, lecz on mu nic nie odpowiedział. 
A naczelni kapłani i uczeni w Piśmie stali tam i gwałtownie go oskarżali. 
Wtedy Herod ze swymi żołnierzami wzgardził nim i naśmiewał się z niego, ubierając go w białą szatę, i odesłał z powrotem do Piłata. 
W tym dniu Piłat i Herod stali się przyjaciółmi. Przedtem bowiem byli sobie wrogami. 
A Piłat, zwoławszy naczelnych kapłanów, przełożonych oraz lud; 
Powiedział do nich: Przyprowadziliście mi tego człowieka jako podburzającego lud. Otóż ja przesłuchałem go wobec was i nie znalazłem w tym człowieku żadnej winy w sprawach, o które go oskarżacie; 
Ani też Herod. Odesłałem was bowiem do niego i nie znalazł w nim nic, co zasługiwałoby na śmierć. 
Ubiczuję go więc i wypuszczę. 
Piłat bowiem miał obowiązek wypuszczać im jednego więźnia na święto. 
Wtedy wszyscy razem zawołali: Strać tego człowieka, a wypuść nam Barabasza! 
Był on wtrącony do więzienia za jakiś rozruch wywołany w mieście i za zabójstwo. 
Wtedy Piłat znowu przemówił, chcąc wypuścić Jezusa. 
Oni jednak wołali: Ukrzyżuj, ukrzyżuj go! 
A on po raz trzeci powiedział do nich: Cóż on złego uczynił? Nie znalazłem w nim nic, co zasługuje na śmierć. Ubiczuję go więc i wypuszczę. 
Lecz oni nalegali donośnym głosem, domagając się, aby go ukrzyżowano. I wzmagały się głosy ich i naczelnych kapłanów. 
Piłat więc zawyrokował, aby stało się według ich żądania. 
I uwolnił im tego, o którego prosili, a który został wtrącony do więzienia za rozruch i zabójstwo. Jezusa zaś zdał na ich wolę. 
A gdy go prowadzili, zatrzymali niejakiego Szymona z Cyreny, który szedł z pola, i włożyli na niego krzyż, aby go niósł za Jezusem. 
I szło za nim wielkie mnóstwo ludzi i kobiet, które płakały nad nim i zawodziły. 
Ale Jezus zwrócił się do nich i powiedział: Córki Jerozolimy, nie płaczcie nade mną, ale raczej płaczcie nad sobą i nad waszymi dziećmi. 
Oto bowiem idą dni, kiedy będą mówić: Błogosławione niepłodne, łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły. 
Wtedy zaczną mówić do gór: Padnijcie na nas! A do pagórków: Przykryjcie nas! 
Bo jeśli na zielonym drzewie tak się dzieje, cóż będzie na suchym? 
Prowadzono też dwóch innych, złoczyńców, aby razem z nim zostali straceni. 
A gdy przyszli na miejsce zwane Miejscem Czaszki, ukrzyżowali tam jego i złoczyńców, jednego po prawej, a drugiego po lewej stronie. 
Wtedy Jezus powiedział: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Potem podzielili jego szaty i rzucali o nie losy. 
A lud stał i przypatrywał się, i wraz z przełożonymi naśmiewał się z niego, mówiąc: Innych ratował, niech ratuje samego siebie, jeśli on jest Chrystusem, wybranym Boga. 
Naśmiewali się z niego również żołnierze, podchodząc i podając mu ocet; 
I mówili: Jeśli ty jesteś królem Żydów, ratuj samego siebie. 
Był też nad nim napis sporządzony w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: To jest król Żydów. 
A jeden z tych złoczyńców, którzy z nim wisieli, urągał mu: Jeśli ty jesteś Chrystusem, ratuj siebie i nas. 
Lecz drugi odezwał się, gromiąc go słowami: I ty się Boga nie boisz, chociaż ponosisz tę samą karę? 
My doprawdy – sprawiedliwie, bo odbieramy należną zapłatę za nasze uczynki, ale on nic złego nie zrobił. 
I powiedział do Jezusa: Panie, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. 
A Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę powiadam ci: Dziś będziesz ze mną w raju. 
A było około godziny szóstej i ciemność ogarnęła całą ziemię aż do godziny dziewiątej. 
I zaćmiło się słońce, a zasłona świątyni rozerwała się przez środek. 
Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w twoje ręce powierzam mego ducha. Gdy to powiedział, skonał. 
A setnik, widząc, co się działo, chwalił Boga, mówiąc: Istotnie, to był sprawiedliwy człowiek. 
Także i wszyscy ludzie, którzy zeszli się na to widowisko, gdy zobaczyli, co się stało, bili się w piersi i zawracali. 
Wszyscy zaś jego znajomi stali z daleka, przypatrując się temu, również kobiety, które przyszły za nim z Galilei. 
A był tam człowiek imieniem Józef, który był członkiem Rady, człowiek dobry i sprawiedliwy. 
Nie zgadzał się on z ich uchwałą i czynem. Pochodził z Arymatei, miasta żydowskiego, i oczekiwał królestwa Bożego. 
Przyszedł on do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. 
Zdjął je, owinął płótnem i położył w grobowcu wykutym w skale, w którym jeszcze nikt nigdy nie był złożony. 
A był to dzień przygotowania i zbliżał się szabat. 
Poszły też za nim kobiety, które przybyły z nim z Galilei. Zobaczyły grobowiec i jak złożono jego ciało. 
A gdy wróciły, przygotowały wonności i olejki. Lecz w szabat odpoczywały zgodnie z przykazaniem. 
