Ewangelia Łukasza.
1.
Ponieważ wielu podjęło się sporządzić opis tych wydarzeń, co do których mamy zupełną pewność; 
Tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa; 
Postanowiłem i ja, który to wszystko od początku dokładnie wybadałem, opisać ci to po kolei, zacny Teofilu; 
Abyś nabrał pewności co do tego, czego cię nauczono. 
Za dni Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan imieniem Zachariasz, ze zmiany Abiasza. Miał on za żonę jedną z córek Aarona, której na imię było Elżbieta. 
Oboje byli sprawiedliwi w oczach Boga, postępując nienagannie według wszystkich przykazań i nakazów Pana. 
Nie mieli jednak dziecka, ponieważ Elżbieta była niepłodna, i oboje byli w podeszłym wieku. 
A gdy pełnił służbę kapłańską przed Bogiem w kolejności swojej zmiany; 
Zgodnie ze zwyczajem urzędu kapłańskiego padł na niego los, aby wejść do świątyni Pana i palić kadzidło. 
A cała rzesza ludzi modliła się na zewnątrz w czasie kadzenia. 
Wtedy ukazał mu się anioł Pana stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia. 
I przeraził się Zachariasz na jego widok, i ogarnął go strach. 
Lecz anioł powiedział do niego: Nie bój się, Zachariaszu, bo twoja modlitwa została wysłuchana. Elżbieta, twoja żona, urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan. 
Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu będzie się radować z jego narodzin. 
Będzie bowiem wielki w oczach Pana. Nie będzie pił wina ani mocnego napoju i zostanie napełniony Duchem Świętym już w łonie swojej matki. 
I wielu z synów Izraela nawróci do Pana, ich Boga. 
On bowiem pójdzie przed nim w duchu i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a opornych ku roztropności sprawiedliwych, aby przygotować Panu lud gotowy. 
I powiedział Zachariasz do anioła: Po czym to poznam? Bo ja jestem stary i moja żona jest w podeszłym wieku. 
A anioł mu odpowiedział: Ja jestem Gabriel, który stoi przed Bogiem. Zostałem posłany, aby mówić do ciebie i przynieść ci tę radosną nowinę. 
I będziesz niemy, i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, kiedy się to stanie, dlatego że nie uwierzyłeś moim słowom, które się wypełnią w swoim czasie. 
A ludzie czekali na Zachariasza i dziwili się, że tak długo przebywa w świątyni. 
Kiedy wyszedł, nie mógł do nich mówić. I zrozumieli, że miał widzenie w świątyni, bo dawał im znaki, i pozostał niemy. 
A gdy skończyły się dni jego posługi, wrócił do swego domu. 
Po tych dniach Elżbieta, jego żona, poczęła i ukrywała się przez pięć miesięcy, mówiąc: 
Tak mi uczynił Pan w dniach, kiedy wejrzał na mnie, aby zdjąć moją hańbę w oczach ludzi. 
A w szóstym miesiącu Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret; 
Do dziewicy zaślubionej mężczyźnie, któremu na imię było Józef, z rodu Dawida; a dziewicy było na imię Maria. 
Kiedy anioł przyszedł do niej, powiedział: Witaj, obdarowana łaską, Pan jest z tobą. Błogosławiona jesteś między kobietami. 
Ale ona, ujrzawszy go, zlękła się z powodu jego słów i zastanawiała się, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. 
Wtedy anioł powiedział do niej: Nie bój się, Mario, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. 
Oto poczniesz w swym łonie i urodzisz syna, któremu nadasz imię Jezus. 
Będzie on wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da mu tron jego ojca Dawida. 
I będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a jego królestwu nie będzie końca. 
Wtedy Maria powiedziała do anioła: Jak to się stanie, skoro nie obcowałam z mężczyzną? 
A anioł jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zacieni cię. Dlatego też to święte, co się z ciebie narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. 
A oto Elżbieta, twoja krewna, także poczęła syna w swojej starości i jest w szóstym miesiącu ta, którą nazywano niepłodną. 
Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. 
I powiedziała Maria: Oto służebnica Pana, niech mi się stanie według twego słowa. Wtedy odszedł od niej anioł. 
W tych dniach Maria wstała i poszła z pośpiechem w góry do miasta w Judei. 
Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. 
A gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Marii, poruszyło się dziecko w jej łonie i Elżbieta została napełniona Duchem Świętym. 
I zawołała donośnym głosem: Błogosławiona jesteś między kobietami i błogosławiony jest owoc twego łona. 
A skądże mi to, że matka mego Pana przyszła do mnie? 
Gdy bowiem głos twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dziecko w moim łonie. 
A błogosławiona, która uwierzyła. Spełni się bowiem to, co zostało jej powiedziane przez Pana. 
Wtedy Maria powiedziała: Wielbi moja dusza Pana; 
I rozradował się mój duch w Bogu, moim Zbawicielu; 
Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy. Oto bowiem wszystkie pokolenia będą mnie odtąd nazywać błogosławioną. 
Bo uczynił mi wielkie rzeczy ten, który jest mocny, i święte jest jego imię. 
A jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się go boją. 
Okazał moc swoim ramieniem i rozproszył pysznych w myślach ich serc. 
Strącił mocarzy z tronów, a wywyższył pokornych. 
Głodnych napełnił dobrami, a bogaczy odprawił z niczym. 
Ujął się za Izraelem, swym sługą, pomny na swoje miłosierdzie; 
Jak mówił do naszych ojców, do Abrahama i jego potomstwa na wieki. 
I została z nią Maria około trzech miesięcy, a potem wróciła do swego domu. 
Dla Elżbiety zaś nadszedł czas porodu i urodziła syna. 
A gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał jej swoje wielkie miłosierdzie, cieszyli się razem z nią. 
A ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecko, i chcieli nadać mu imię jego ojca, Zachariasza. 
Ale jego matka powiedziała: Nie tak, lecz będzie się nazywał Jan. 
I powiedzieli do niej: Nie ma nikogo w twoim rodzie, kogo by nazwano tym imieniem. 
Pytali więc znakami jego ojca, jak chce go nazwać. 
A on poprosił o tabliczkę i napisał: Jan jest jego imię. I dziwili się wszyscy. 
Natychmiast otworzyły się jego usta i rozwiązał się jego język, i mówił, wielbiąc Boga. 
I padł strach na wszystkich ich sąsiadów, i po całej górskiej krainie judzkiej rozgłoszone zostały wszystkie te słowa. 
Wszyscy zaś, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i mówili: Cóż to będzie za dziecko? I była z nim ręka Pańska. 
A Zachariasz, jego ojciec, będąc napełniony Duchem Świętym, prorokował: 
Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraela, bo nawiedził i odkupił swój lud; 
I wzbudził nam róg zbawienia w domu Dawida, swego sługi; 
Jak mówił przez usta swoich świętych proroków, którzy byli od wieków; 
Że nas wybawi od naszych nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą; 
Aby okazać miłosierdzie naszym ojcom i przypomnieć swoje święte przymierze; 
I przysięgę, którą złożył Abrahamowi, naszemu ojcu; 
Że nam da, abyśmy mu służyli bez lęku, wybawieni z ręki naszych nieprzyjaciół; 
W świętości i sprawiedliwości przed nim po wszystkie dni naszego życia. 
A ty, dziecko, będziesz nazwane prorokiem Najwyższego, bo pójdziesz przed obliczem Pana, aby przygotować jego drogi; 
I żeby jego ludowi dać poznać zbawienie przez przebaczenie mu grzechów; 
Dzięki serdecznemu miłosierdziu naszego Boga, przez które nawiedził nas wschód słońca z wysoka; 
Aby oświecić siedzących w ciemności i w cieniu śmierci, aby skierować nasze kroki na drogę pokoju. 
A dziecko rosło i umacniało się w duchu, i przebywało na pustyniach aż do dnia ukazania się przed Izraelem. 
