Izajaš.
42.
„Dikh, miro služobňikos, saves zoraľarav, miro avrikidlo, savo mange hino pre dzeka. Mire duchos thoďom pre leste, ov anela o spravodľišagos le narodenge. 
Na kerela vika aňi na viskinela, aňi na šunďola leskro hangos pre uľica. 
E prephagľi trsťina na dophagela a e momeľi, savi mek thuvisaľol, na murdarela andre. Ov anela o spravodľišagos savorenge. 
Na ela strapimen aňi na slabisaľola, medik na zathovela o spravodľišagos pre phuv. Pre leskro sikaviben užaren o ostrovi.“ 
Kada phenel o Del, o RAJ, so stvorinďa o ňebos a nacirdňa les, so rozcirdňa e phuv savoreha, so upre barol; o Del, so del o dichos le manušen pre phuv the o duchos olen, ko pal late phiren: 
„Me, o RAJ, tut vičinďom te anel o spravodľišagos, chudav tut vastestar a chraňinav tut, kerav tutar e zmluva prekal savore manuša, o švetlos prekal o narodi, 
hoj te phundraves le korenge o jakha, hoj te premukes le bertenošen a olen, ko bešen andro kaľipen, te les avri andral e bertena. 
Me som o RAJ; kada hin miro nav! Miri slava na dava ňikaske aňi miri chvala le modlenge. 
Dikh, o ešebna veci pes imar ačhile a dav tumenge te džanel o neve; phenav tumenge len angloda, sar pes ačhena.“ 
Giľaven le RAJESKE e nevi giľi, leskri chvala dži pal o agora le svetoskre, tumen, so phiren pal o moros, the savore, so pheraren o moros. Giľaven tumen, o ostrovi the savore, ko ode bešen. 
Mi radisaľol e pušťa peskre gavenca the o osadi, kaj bešen o manuša andral o Kedar, mi thoven baripen o manuša andral e Sela, mi radisaľon pro špici le verchengre. 
Mi den e slava le RAJESKE a mi vakeren pal leskri chvala pro ostrovi. 
O RAJ avela sar o hrďinas, savo pes kamel igen te marel, zorales vičinela pro mariben a domarela le ňeprijaťeľen. 
„Somas čhit but časos, na vakeravas a zľikeravas man. Ale akana viskinav sar e džuvľi, so ločhol, phurdav pharipnastar a phares dichinav. 
Le verchendar the le brehendar kerava e pušťa, šučarava avri savore lengre zelena rastlini, o paňa čerinava pro ostrovi a šučarava avri o močara. 
Ľidžava le koren pal o drom, savo na prindžaren, ľidžava len pal o chodňiki, so na džanen. Čerinava lengro kaľipen pro švetlos a rovňinava avri o bange droma. Kala hin ola veci, save kerava, a na omukava len. 
Ola, ko pes muken pro modli a phenen le sochenge: ‚Tumen san amare devla,‘ ena teledikhle a ľoľona ladžatar.“ 
„Tumen o kašuke, šunen! Tumen o kore, otkeren o jakha, hoj te dikhen! 
Ko hin ajso koro sar miro služobňikos? Ko hin ajso kašuko sar miro poslos, saves bičhavav? Ko hin ajso koro sar oda, ko hino manca andre zmluva, koro sar o služobňikos le RAJESKRO? 
Dikhľal but veci, ale na kerďal tuke olestar ňič; o kana tute hin otkerde, ale na šunes ňič.“ 
Le RAJESKE sas pre dzeka, bo ov hino spravodľivo, te kerel peskro zakonos baro the slavno. 
Ale kala manuša hine občorarde; savore hine phandle andro cheva a garude andro berteni. Ačhiľa lendar e korisť a nane len ko te zachraňinel, hine sar o čorde veci a nane ko te phenel: „De len pale.“ 
Ko tumendar prithovela o kan a dela mištes pozoris pre oda, so šunďa, andre oda časos, so avela? 
Ko diňa le Jakob the le Izrael le zbujňikenge sar korisť? Či oda na sas o RAJ, saves amen dukhavahas amare binenca? Bo na kamahas te phirel pal leskre droma a na šunahas leskro zakonos. 
Vašoda pre amende čhiďa avri peskri bari choľi the e dar le maribnastar. Labarelas amen pal savore seri, ale na achaľuvahas, podlabarelas amen, ale na lahas peske oda andro jilo. 
