Hoshiya.
6.
«Kélinglar, Perwerdigarning yénigha qaytayli; Chünki U titma-titma qiliwetti, biraq saqaytidu; Uruwetti, biraq bizni téngip qoyidu. 
U ikki kündin kéyin bizni janlanduridu; Üchinchi küni U bizni tirildüridu, Biz Uning yüzi aldida hayat yashaymiz! 
We biz Uni bilidighan bolimiz! Biz Perwerdigarni tonush hem bilish üchün intilip qoghlaymiz! Uning bizni qutquzushqa chiqishi tang seherning bolushidek muqerrer; U yénimizgha yamghurdek, yer-zéminni sughiridighan «kéyinki yamghur»dek chüshüp kélidu!». 
I Efraim, séni qandaq qilsam bolar? I Yehuda, séni qandaq qilsam bolar? Chünki yaxshiliqinglar seherdiki bir parche buluttek, Tézdin yoqap kétidighan shebnemdektur. 
Shunga Men peyghemberler arqiliq ularni chépiwetken; Aghzimdiki sözler bilen ularni öltürüwetkenmen; Méning hökümüm tang nuridek chiqidu. 
Chünki Men qurbanliqlardin emes, belki méhir-muhebbettin, Köydürme qurbanliqlardin köre, Xudani tonush hem bilishtin xursenlik tapimen.   
Biraq ular Adem’atidek ehdige itaetsizlik qilghan; Ular mana shu yol bilen Manga asiyliq qilghan. 
Giléad bolsa qebihlik qilghuchilarning shehiri; U qan bilen boyalghan. 
Qaraqchilar ademni paylighandek, Kahinlar topi Shekemge baridighan yolda qatilliq qilmaqta; Berheq, ular iplasliq qilmaqta. 
Israil jemetide yirginchlik bir ishni kördüm; Efraimning pahishiliki shu yerde tépilidu, Israil bulghandi. 
Yene sangimu, i Yehuda, térighan gunahliringning hosuli békitilgendur! 
