Zebur.
109.
Neghmichilerning béshigha tapshurulup oqulsun dep, Dawut yazghan küy: — I medhiyemning Igisi Xudayim, jim turma! 
Mana rezillerning aghzi, mekkarlarning aghzi köz aldimda yoghan échildi; Ular yalghanchi til bilen manga qarshi sözlidi. 
Nepretlik sözler bilen méni chulghap, Ular bikardin-bikar manga zerbe bermekte. 
Muhebbitim üchün ular manga qarshi shikayetchi boldi, Men bolsam — duagha bérildim. 
Yaxshiliqim üchün yamanliq, Söygüm üchün nepret qayturdi. 
Herbirining üstide rezil bir adem teyinligeysen, Uning ong yénida bir dewager tursun. 
U soraq qilin’ghanda eyibdar bolup chiqsun, Duasi gunah dep hésablansun. 
Künliri qisqa bolsun, Mensipini bashqisi igilisun. 
Baliliri yétim qalsun, Xotuni tul bolsun. 
Oghulliri sergerdan tilemchi bolsun, Turghan xarabilikliridin nan izdep. 
Jazanixor uning igiliki üstige tor tashlisun, Méhnet ejrini yatlar bulap-talisun. 
Uninggha méhribanliq körsitidighan birsi bolmisun, Yétim qalghan balilirigha iltipat qilghuchi bolmisun. 
Uning nesli qurutulsun; Kéler ewladida namliri öchürülsun. 
Ata-bowilirining qebihlikining eyibliri Perwerdigarning yadida qalsun, Anisining gunahi öchürülmisun. 
Bularning eyibliri daim Perwerdigarning köz aldida bolsun, Shuning bilen U ularning nam-emilini yer yüzidin öchürüp tashlaydu. 
Chünki rezil kishi méhribanliq körsitishni héch ésige keltürmidi, Belki ézilgen, yoqsul hem dili sunuqlarni öltürmekke qoghlap keldi. 
U lenet oqushqa amraq idi, Shunga lenet uning béshigha kélidu; Bext tileshke rayi yoq idi, Shunga bext uningdin yiraq bolidu. 
U lenetlerni özige kiyim qilip kiygen; Shunga bular aqqan sudek uning ich-baghrigha, Maydek, söngeklirige kiridu; 
Bular uninggha yépin’ghan tonidek, Herdaim baghlan’ghan belwéghidek chaplansun. 
Bular bolsa méni eyibligüchilerge Perwerdigarning békitken mukapati bolsun! Méning yaman gépimni qilghanlarning in’ami bolsun! 
Biraq Sen, Perwerdigar Rebbim, Öz naming üchün méning teripimde bir ish qilghaysen, Méhir-muhebbiting ela bolghachqa, Méni qutquzghaysen; 
Chünki men ézilgen hem hajetmendurmen, Qelbim xeste boldi. 
Men quyash uzartqan kölenggidek yoqilay dep qaldim, Chéketke qéqiwétilgendek chetke qéqiwétildim. 
Roza tutqinimdin tizlirim kétidu, Etlirim sizip kétidu. 
Shunglashqa men ular aldida reswa boldum; Ular manga qarashqanda, béshini silkishmekte. 
Manga yardemleshkeysen, i Perwerdigar Xudayim, Özgermes muhebbiting boyiche méni qutquzghaysen; 
Shuning bilen ular buning Séning qolungdiki ish ikenlikini, Buni qilghuchining Sen Perwerdigar ikenlikini bilsun. 
Ular lenet oquwersun, Sen bext ata qilghaysen; Ular hujum qilishqa turghanda, xijalette qalsun, Biraq qulung shadlansun! 
Méni eyibligüchiler xijalet bilen kiyinsun, Ular öz shermendilikini özlirige ton qilip yépinsun. 
Aghzimda Perwerdigargha zor teshekkür-medhiye qaytürimen; Berheq, köpchilik arisida turup Uni medhiyileymen; 
Chünki hajetmenning jénini gunahqa békitmekchi bolghanlardin qutquzush üchün, Perwerdigar uning ong yénida turidu. 
