Ayup.
19.
Ayup jawaben mundaq dédi: — 
«Siler qachan’ghiche jénimni azablimaqchisiler, Qachan’ghiche méni söz bilen ezmekchisiler? 
Siler méni on qétim xarlidinglar; Manga uwal qilishqa nomus qilmaysiler. 
Eger méning sewenlikim bolsa, Men emdi uning derdini tartimen. 
Eger siler méningdin üstünlük talashmaqchi bolsanglar, Yüzüm aldida sherm-hayani körsitip méni eyiblimekchi bolsanglar, 
Emdi bilip qoyunglarki, manga uwal qilghan Tengri iken, U tori bilen méni chirmashturup tartti; 
Qara, men nale-peryad kötürüp «Zorawanliq!» dep warqiraymen, Biraq héchkim anglimaydu; Men warqiraymen, biraq manga adalet kelmeydu. 
U yolumni méni ötüwalmisun dep chit bilen tosup qoydi, Qedemlirimge qarangghuluq saldi. 
U mendin shan-sheripimni mehrum qildi, Béshimdin tajni tartiwaldi. 
U manga her tereptin buzghunchiliq qiliwatidu, men tügeshtim; Ümidimni U derexni yulghandek yuluwaldi. 
Ghezipini manga qaritip qozghidi, Méni Öz düshmenliridin hésablidi. 
Uning qoshunliri sep tüzüp atlandi, Pelempeylirini yasap manga hujum qildi, Ular chédirimni qorshawgha élip bargah tikiwaldi. 
U qérindashlirimni mendin néri qildi, Tonushlirimning méhrini mendin üzdi. 
Tughqanlirim mendin yatliship ketti, Dost-buraderlirim méni unutti. 
Öyümde turghan musapirlar, hetta dédeklirimmu méni yat adem dep hésablaydu; Ularning neziride men musapir bolup qaldim. 
Men chakirimni chaqirsam, u manga jawab bermeydu; Shunga men uninggha aghzim bilen yélinishim kérek. 
Tiniqimdin ayalimning qusqusi kélidu, Aka-ukilirim sésiqliqimdin bizar. 
Hetta kichik balilar méni kemsitidu; Ornumdin turmaqchi bolsam, ular méni haqaretleydu. 
Méning sirdash dostlirimning hemmisi mendin nepretlinidu, Men söygenler mendin yüz öridi. 
Et-térilirim ustixanlirimgha chapliship turidu, Jénim qil üstide qaldi.   
Ah, dostlirim, manga ichinglar aghrisun, ichinglar aghrisun! Chünki Tengrining qoli manga kélip tegdi. 
Siler némishqa Tengridek manga ziyankeshlik qilisiler? Siler némishqa etlirimge shunche toymaysiler! 
Ah, méning sözlirim yézilsidi! Ular bir yazmigha pütüklük bolghan bolatti! 
Ular tömür qelem bilen qoghushun ichige yézilsidi! Ebedil’ebed tash üstige oyup pütülgen bolatti! 
Biraq men shuni bilimenki, özümning Hemjemet-Qutquzghuchim hayattur, U axiret künide yer yüzide turup turidu! 
Hem méning bu tére-etlirim buzulghandin kéyin, Men yenila ténimde turup Tengrini körimen! 
Uni özümla eyni halda körimen, Bashqa ademning emes, belki özümning közi bilen qaraymen; Ah, qelbim buninggha shunche intizardur! 
Eger siler: «Ishning yiltizi uningdidur, Uni qandaq qilip qistap qoghliwételeymiz?!» — désenglar, 
Emdi özünglar qilichtin qorqqininglar tüzük! Chünki Xudaning ghezipi qilich jazasini élip kélidu, Shuning bilen siler Xudaning sotining quruq gep emeslikini bilisiler». 
