Pend-nesihetler.
1.
Israil padishahi Dawutning oghli Sulaymanning pend-nesihetliri: — 
Bu pend-nesihetler sanga eqil-paraset, edep-exlaqni ögitip, séni ibretlik sözlerni chüshinidighan qilidu; 
sanga danaliq, heqqaniyliq, pem-paraset we durusluqning yolyoruq-terbiyisini qobul qilduridu. 
Bu pend-nesihetler nadanlarni zérek qilip, yashlarni bilimlik we sezgür qilidu; 
bulargha qulaq sélishi bilen danalar bilimini ashuridu, yorutulghan kishiler téximu dana meslihetke érishidu, 
shundaqla pend-nesihetler hem temsillerning menisini, danishmenlerning hékmetliri hem tilsim sözlirini chüshinidighan qilinidu. 
Perwerdigardin qorqush bilimning bashlinishidur; Exmeqler danaliqni we terbiyini közge ilmaydu. 
I oghlum, atangning terbiyisige qulaq sal, anangning söz-nesihetidin ayrilma; 
chünki ular séning béshinggha taqalghan gül chembirek, boynunggha ésilghan marjan bolidu. 
I oghlum, yamanlar séni azdursa, ulargha egeshmigin. 
Eger ular: — Yür, tuzaq qurup adem öltüreyli; Yoshuruniwélip, birer bigunah kelgende urayli! 
Tehtisaradek ularni yutuwéteyli, Saq bolsimu, hanggha chüshkenlerdek ularni yiqitayli; 
Ulardin xilmuxil qimmetlik mal-dunyagha ige bolup, Öylirimizni olja bilen toldurimiz. 
Biz bilen shérik bol, Hemyanimiz bir bolsun, dése, — 
I oghlum, ulargha yoldash bolma, Özüngni ularning izidin néri qil! 
Chünki ularning putliri rezillikke yügüridu, Qolini qan qilish üchün aldiraydu. 
Herqandaq uchar qanat tuyup qalghanda tuzaq qoyush bikar awarichiliktur; 
Lékin bular del öz qénini töküsh üchün saqlaydu; Öz janlirigha zamin bolushni kütidu. 
Nepsi yoghinap ketken herbir ademning yollirining aqiwiti mana shundaq; Haram mal-dunya öz igilirining jénini alidu. 
Büyük danaliq kochida ochuq-ashkara xitab qilmaqta, Chong meydanlarda sadasini anglatmaqta. 
Kocha doqmushlirida ademlerni chaqirmaqta, Sheher derwazilirida sözlirini jakarlimaqta: — 
I saddilar, qachan’ghiche mushundaq nadanliqqa bérilisiler? Mesxire qilghuchilar qachan’ghiche mesxiriliktin huzur alsun? Exmeqler qachan’ghiche bilimdin nepretlensun?! 
Tenbihlirimge qulaq sélip mangghan yolunglardin yan’ghan bolsanglar idi! Rohimni silerge töküp bérettim, Sözlirimni silerge bildürgen bolattim. 
Lékin chaqirsam, anglimidinglar; Qolumni uzartsam, héchqaysinglar qarimidinglar. 
Nesihetlirimning hemmisige perwa qilmidinglar, Tenbihimni anglashni qilche xalimidinglar. 
Shunga, béshinglargha balayi’qaza kelgende külimen, Wehime silerge yétishi bilen mesxire qilimen. 
Halaket élip kelgen wehime üstünglerge chüshkende, Weyranchiliq silerge quyuntazdek kelgende, Siler éghir qayghugha we azabqa muptila bolghininglarda — 
U chaghda mushu kishiler mendin ötünüp chaqiridu, Men perwa qilmaymen, Méni telmürüp izdisimu, tapalmaydu. 
Ular bilimge nepretlen’ginidin, Perwerdigardin eyminishni tallimighinidin, 
Méning nesihitimni qilche qobul qilghusi yoqluqidin, Tenbihimgimu perwa qilmighininglardin, 
Ular öz béshini yeydu, Öz qestliridin toluq azab tartidu; 
Chünki saddilarning yoldin chiqishi öz jénigha zamin bolidu; Exmeqler rahetlik turmushidin özlirini halak qilidu. 
Lékin manga qulaq salghanlar aman-ésen yashaydu, Balayi’qazalardin, ghem-endishlerdin xaliy bolup, xatirjem turidu. 
