Ayup.
20.
Andin Naamatliq Zofar jawaben mundaq dédi: — 
«Méni biaram qilghan xiyallar jawab bérishke ündewatidu, Chünki qelbim biaramliqta örtenmekte. 
Men manga haqaret keltürüp, méni eyibleydighan sözlerni anglidim, Shunga méning roh-zéhnim méni jawab bérishke qistidi. 
Sen shuni bilmemsenki, Yer yüzide Adem’atimiz apiride bolghandin béri, 
Rezillerning ghalibe tentenisi qisqidur, Iplaslarning xushalliqi birdemliktur. 
Undaq kishining shan-sheripi asman’gha yetken bolsimu, Béshi bulutlargha taqashsimu, 
Yenila özining poqidek yoqap kétidu; Uni körgenler: «U nedidur?» deydu. 
U chüshtek uchup kétidu, Qayta tapqili bolmaydu; Kéchidiki ghayibane alamettek u heydiwétilidu. 
Uni körgen köz ikkinchi uni körmeydu, Uning turghan jayi uni qayta uchratmaydu. 
Uning oghulliri miskinlerge shepqet qilishqa mejburlinidu; Shuningdek u hetta öz qoli bilen bayliqlirini qayturup béridu. 
Uning ustixanliri yashliq maghdurigha tolghan bolsimu, Biraq uning maghduri uning bilen bille topa-changda yétip qalidu. 
Gerche rezillik uning aghzida tatliq tétighan bolsimu, U uni til astigha yoshurghan bolsimu, 
U uni yutqusi kelmey méhrini üzelmisimu, U uni aghzida qaldursimu, 
Biraq uning qarnidiki tamiqi özgirip, Kobra yilanning zeherige aylinidu. 
U bayliqlarni yutuwétidu, biraq ularni yanduridu; Xuda ularni ashqazinidin chiqiriwétidu. 
U kobra yilanning zeherini shoraydu, Char yilanning neshtiri uni öltüridu. 
U qaytidin ériq-östenglerge hewes bilen qariyalmaydu, Bal we sériq may bilen aqidighan deryalardin huzurlinalmaydu. 
U érishkenni yutalmay qayturidu, Tijaret qilghan paydisidin u héch huzurlinalmaydu. 
Chünki u miskinlerni ézip, ularni tashliwetken; U özi salmighan öyni igiliwalghan. 
U achközlüktin esla zérikmeydu, U arzulighan nersiliridin héchqaysisini saqlap qalalmaydu. 
Uninggha yutuwalghudek héchnerse qalmaydu, Shunga uning bayashatliqi menggülük bolmaydu. 
Uning toqquzi tel bolghanda, tuyuqsiz qisilchiliqqa uchraydu; Herbir ézilgüchining qoli uninggha qarshi chiqidu. 
U qorsiqini toyghuziwatqinida, Xuda dehshetlik ghezipini uninggha chüshüridu; U ghizaliniwatqanda ghezipini uning üstige yaghduridu. 
U tömür qoraldin qéchip qutulsimu, Biraq mis oqya uni sanjiydu. 
Tegken oq keynidin tartip chiqiriwélginide, Yaltiraq oq uchi öttin chiqiriwélginide, Wehimiler uni basidu. 
Zulmet qarangghuluq uning bayliqlirini yutuwétishke teyyar turidu, Insan püwlimigen ot uni yutuwalidu, Uning chédirida qélip qalghanlirinimu yutuwétidu. 
Asmanlar uning qebihlikini ashkarilaydu; Yer-zéminmu uninggha qarshi qozghilidu. 
Uning mal-dunyasi élip kétilidu, Xudaning ghezeplik künide kelkün ulghiyip öy-bisatini ghulitidu. 
Xudaning rezil ademge belgiligen nésiwisi mana shundaqtur, Bu Xuda uninggha békitken mirastur». 
