Wehiy.
16.
Shuningdin kéyin, ibadetxanidin kötürülgen yuqiri bir awazning yette perishtige: «Béringlar, Xudaning qehri tolghan yette chinini yer yüzige tökünglar!» dégenlikini anglidim. 
Birinchisi bérip chénidikini yer-zémin’gha tökti. Buning bilen diwining tamghisi bésilghan we uning but-heykilige choqun’ghanlarda birxil yirginchlik hem azabliq chaqa-jaharet peyda boldi. 
Ikkinchisi chinidikini déngizgha tökti; déngiz süyi ölükning qénigha oxshash qan’gha aylandi we ichidiki pütün janliqlar öldi. 
Üchinchisi chinidikini derya we bulaqlarning sulirigha tökti; ularning süyimu qan’gha aylandi. 
Andin men sularning perishtisining mundaq dégenlikini anglidim: — «Mushundaq hökümlerni chiqirishingda adil bolghansen, I hazir bar Bolghuchi, bar bolghan Muqeddes Bolghuchi! 
Mushu ademler muqeddes bendiler we peyghemberlerning qénini tökkenliki wejidin, Sen ulargha ichkili qan berding. Ular shuninggha layiqtur». 
Andin qurban’gahning jawaben: — «Shundaq, i Hemmige Qadir Perwerdigar Xuda, Hökümliring heq we adildur» — dégenlikini anglidim. 
Tötinchisi chinidikini quyashning üstige tökti; buning bilen quyashqa insanlarni ot bilen örtigili qudret bérildi. 
Shuning bilen insanlar dehshetlik qiziqta örteldi; biraq ular héch towa qilmidi we bu balayi’apetlerning Igisi bolghan Xudani ulughlashning ornigha Uning namini qarghashti. 
Beshinchisi chinidikini diwining textige tökti; diwining padishahliqini qarangghuluq basti, kishiler azabtin tillirini chishleshti 
we aghriq-azabi we chaqa-jarahetlirining destidin ershtiki Xudani kupurluq qilip qarghiship, qilmishlirigha héch towa qilishmidi. 
Altinchisi chinidikini ulugh Efrat deryasigha tökti; shu haman künchiqishtin kélidighan padishahlarning yolini hazirlashqa deryaning süyi quridi. 
Andin men ejdihaning, diwining we saxta peyghemberning éghizliridin chiqqan paqigha oxshaydighan üch napak rohni kördüm. 
Bular möjizilik alametlerni körsitidighan jinlarning rohliri bolup, pütkül yer yüzidiki padishahlarni Hemmige Qadir Xudaning dehshetlik künidiki jengge jem qilishqa ularning yénigha chiqip kétiwatatti 
(«mana, Men oghridek kélimen! Yalingach mangmasliq, nomusi körünmesliki üchün, kiyimlirini ching saqlap, segek turghanlar bextliktur!»).   
Emdi napak rohlar padishahlarni ibraniyche «Harmagéddon» déyilidighan yerge jem qildi. 
Yettinchisi chinidikini hawagha tökti; ershtiki ibadetxanidin, texttin yuqiri bir awaz kötürülüp: «Ish tamam boldi!» déyildi. 
Shuan chaqmaqlar chéqildi, türlük awazlar we güldürmamilar anglandi we dehshetlik bir yer tewresh yüz berdi; insanlar yer yüzide apiride bolghandin béri bunchilik dehshetlik yer tewresh héch bolup baqmighanidi. 
Katta sheher üchke bölündi; herqaysi ellerdiki sheherlermu ghulitildi. Shuning bilen katta sheher Babil Xudaning yadigha kéchip uning esheddiy qehrlik sharabi bilen tolghan qedeh uninggha bérildi.    
Barliq arallar özini qachurup ghayib boldi, taghlarmu yoq boldi; 
Insanlarning üstige herbir danisi bir talant éghirliqta kélidighan möldür asmandin yaghdi. Möldür apiti shundaq dehshetlik boldiki, ademler apetning destidin Xudani kupurluq qilip qarghashti.   
