Ayup.
28.
— «Shübhisizki, kümüsh tépilidighan kanlar bar, Altunning tawlinidighan öz orni bardur; 
Tömür bolsa yer astidin qéziwélinidu, Mis bolsa tashtin éritilip élinidu. 
Insanlar yer astidiki qarangghuluqqa chek qoyidu; U yer qerigiche charlap yürüp, Qarangghuluqqa tewe, ölümning sayiside turghan tashlarni izdeydu. 
U yer yüzidikilerdin yiraq jayda tik bolghan quduqni kolaydu; Mana shundaq adem ayagh basmaydighan, untulghan yerlerde ular arghamchini tutup boshluqta pulanglap yüridu, Kishilerdin yiraqta ésilip turidu. 
Ashliq chiqidighan yer, Tekti kolan’ghanda bolsayalqundek körünidu; 
Yerdiki tashlar arisidin kök yaqutlar chiqidu, Uningda altun rudisimu bardur. 
U yolni héchqandaq alghur qush bilmeydu, Hetta sarning közimu uninggha yetmigen. 
Hakawur yirtquchlarmu u yerni héch dessep baqmighan, Esheddiy shirmu u jaydin héchqachan ötüp baqmighan. 
Insan balisi qolini chaqmaq téshining üstige tegküzidu, U taghlarni yiltizidin qomuriwétidu. 
Tashlar arisidin u qanallarni chapidu; Shundaq qilip uning közi herxil qimmetlik nersilerni köridu; 
Yer astidiki éqinlarni téship ketmisun dep ularni tosuwalidu; Yoshurun nersilerni u ashkarilaydu. 
Biraq danaliq nedin tépilar? Yorutulushning makani nedidu? 
Insan baliliri uning qimmetliklikini héch bilmes, U tiriklerning zéminidin tépilmas. 
Yer tégi: «Mende emes» deydu, Déngiz bolsa: «Men bilenmu bille emestur» deydu. 
Danaliqni sap altun bilen sétiwalghili bolmaydu, Kümüshnimu uning bilen bir tarazida tartqili bolmas. 
Hetta Ofirda chiqidighan altun, aq héqiq yaki kök yaqut bilenmu bir tarazida tartqili bolmaydu. 
Altun we xrustalnimu uning bilen sélishturghili bolmaydu, Ésil altun qacha-quchilar uning bilen héch almashturulmas. 
U ünche-marjan, xrustalni ademning ésidin chiqiridu; Danaliqni élish qizil yaqutlarni élishtin ewzeldur. 
Éfiopiyediki sériq yaqut uninggha yetmes, Sériq altunmu uning bilen beslishelmeydu. 
Undaqta, danaliq nedin tépilidu? Yorutulushning makani nedidu? 
Chünki u barliq hayat igilirining közidin yoshurulghan, Asmandiki uchar-qanatlardinmu yoshurun turidu. 
Halaket we ölüm peqetla: «Uning shöhritidin xewer alduq» deydu. 
Uning mangghan yolini chüshinidighan, Turidighan yérini bilidighan peqetla bir Xudadur. 
Chünki Uning közi yerning qerigiche yétidu, U asmanning astidiki barliq nersilerni köridu. 
U shamallarning küchini tarazigha salghanda, Dunyaning sulirini ölchigende, 
Yamghurlargha qanuniyet chüshürginide, Güldürmamining chaqmiqigha yolini békitkinide, 
U chaghda U danaliqqa qarap uni bayan qilghan; Uni nemune qilip belgiligen; Shundaq, U uning bash-ayighigha qarap chiqip, 
Insan’gha: «Mana, Rebdin qorqush danaliqtur; Yamanliqtin yiraqlishish yorutulushtur» — dégen».    
