Zebur.
73.
Asaf yazghan küy: — Derweqe Xuda Israilgha, Qelbi sap bolghanlargha méhribandur; 
Lékin özüm bolsam, putliship yiqilip chüshüshke tasla qaldim; Ayaghlirim téyilip ketkili qil qaldi; 
Chünki rezillerning ronaq tapqanliqini körüp, Hakawurlargha heset qildim; 
Chünki ular ölümide azablar tartmaydu, Eksiche téni mezmut we saghlam turidu. 
Ular insan’gha xas japani körmeydu, Yaki xeqlerdek balayi’apetke uchrimaydu. 
Shunga meghrurluq marjandek ulargha ésilidu, Zorluq-zomigerlik tondek ulargha chaplishidu. 
Ular semrip ketkenlikidin közliri tompiyip chiqti; Ularning qelbidiki xiyaletler heddidin éship kétidu. 
Bashqilarni mesxire qilip zeherlik sözleydu; Halini üstün qilip diwinip, doq qilidu. 
Ular aghzini pelekke qoyidu, Ularning tilliri yer yüzini kézip yüridu. 
Shunga Xudaning xelqi mushulargha mayil bolup, Ularning dégenlirini su ichkendek axirighiche ichip: — 
«Tengri qandaq bileleytti?», «Hemmidin Aliy Bolghuchida bilim barmu?» — deydu. 
Mana bular rezillerdur; Ular bu dunyada rahet-paraghetni köridu, Bayliqlarni toplaydu. 
«Ah, heqiqeten bikardin-bikar könglümni paklanduruptimen, Gunahsiz turup qolumni artuqche yuyup keptimen; 
Bikargha kün boyi japa chékiptimen; Shundimu her seherde wijdanning eyibige uchrap keldim!». 
Biraq men: — «Bundaq désem, Bu dewrdiki perzentliringge asiyliq qilghan bolmamdimen?» — dédim. 
Ularni kallamdin ötküzey désem, Közümge shundaq éghir köründi. 
Tengrining muqeddes jaylirigha kirgüche shundaq oylidim; Kirgendila yamanlarning aqiwitini chüshendim. 
Derweqe Sen ularni téyilghaq yerlerge orunlashturisen, Ularni yiqitip pare-pare qiliwétisen. 
Ular közni yumup achquchila shunche parakende bolidu, Dehshetler ularni bésip yoqitidu! 
Sen i Reb, chüshtin oyghan’ghandek oyghinip, Ornungdin turup ularning siyaqini közge ilmaysen. 
Yüreklirim qaynap, Ichlirim sanjilghandek bolghan chaghda, 
Özümni héchnéme bilmeydighan bir hamaqet, Aldingda bir haywan ikenlikimni bilip yettim. 
Halbuki, men hemishe Sen bilen bille; Sen méni ong qolumdin tutup yöliding; 
Öz nesiheting bilen méni yétekleysen, Shan-sheripngni namayan qilghandin kéyin, Axirida Sen méni özüngge qobul qilisen. 
Ershte Sendin bashqa méning kimim bar? Yer yüzide bolsa Sendin bashqa héchkimge intizar emesmen. 
Etlirim hem qelbim zeiplishidu, Lékin Xuda qelbimdiki qoram tash hem menggülük nésiwemdur! 
Chünki mana, Sendin yiraq turghanlar halak bolidu; Wapasizliq qilghan pahishe ayaldek Sendin waz kechkenlerning herbirini yoqitisen. 
Biraq men üchün, Xudagha yéqinlishish ewzeldur! Uning barliq qilghan ishlirini jakarlash üchün, Reb Perwerdigarni tayanchim qildim. 
