Ayup.
34.
Élixu yene jawaben mundaq dédi: — 
«I danishmenler, sözlirimni anglanglar, I tejribe-sawaqliq ademler, manga qulaq sélinglar. 
Éghiz taam tétip baqqandek, Qulaq sözning temini sinap baqidu. 
Özimiz üchün némining toghra bolidighanliqini bayqap tallayli; Arimizda némining yaxshi bolidighanliqini bileyli! 
Chünki Ayup: «Men heqqaniydurmen», We: «Tengri méning heqqimni bulap ketken» — deydu.   
Yene u: «Heqqimge ziyan yetküzidighan, yalghan gepni qilishim toghrimu? Héch asiyliqim bolmighini bilen, manga sanjilghan oq zexmige dawa yoq» — deydu,   
Qéni, Ayupqa oxshaydighan kim bar?! Uninggha nisbeten bashqilarni haqaretlesh su ichkendek addiy ishtur. 
U qebihlik qilghuchilargha hemrah bolup yüridu, U reziller bilen bille mangidu. 
Chünki u: «Adem Xudadin söyünse, Bu uninggha héchqandaq paydisi yoq» dédi. 
Shunga, i danishmenler, manga qulaq sélinglar; Rezillik Tengridin yiraqta tursun! Yamanliq Hemmige Qadirdin néri bolsun! 
Chünki U ademning qilghanlirini özige qayturidu, Her bir ademge öz yoli boyiche tégishlik nésiwe tapquzidu. 
Derheqiqet, Tengri héch eskilik qilmaydu, Hemmige Qadir hökümni hergiz burmilimaydu. 
Kim Uninggha yer-zéminni amanet qilghan? Kim Uni pütkül jahanni bashqurushqa teyinlidi? 
U peqet könglide shu niyetni qilsila, Özining Rohini hem nepisini Özige qayturuwalsila,   
Shuan barliq et igiliri birge nepestin qalidu, Ademler topa-changgha qaytidu.   
Sen danishmen bolsang, buni angla! Sözlirimning sadasigha qulaq sal! 
Adaletke öch bolghuchi höküm sürelemdu? Sen «Hemmidin Adil Bolghuchi»ni gunahkar békitemsen?!   
U bolsa padishahni: «Yarimas!», Mötiwerlerni: «Reziller» dégüchidur. 
U ne emirlerge héch yüz-xatire qilmaydu, Ne baylarni kembeghellerdin yuqiri körmeydu; Chünki ularning hemmisini U Öz qoli bilen yaratqandur.   
Közni yumup achquche ular ötüp kétidu, Tün yérimida xelqlermu tewrinip dunyadin kétidu; Ademning qolisiz ulughlar élip kétilidu. 
Chünki Uning nezeri ademning yollirining üstide turidu; U insanning bar qedemlirini körüp yüridu. 
Shunga qebihlik qilghuchilargha yoshurun’ghudek héch qarangghuluq yoqtur, Hetta ölümning sayisidimu ular yoshurunalmaydu.   
Chünki Tengri ademlerni aldigha höküm qilishqa keltürüsh üchün, Ularni uzun’ghiche közitip yürüshining hajiti yoqtur. 
U küchlüklerni tekshürüp olturmayla pare-pare qiliwétidu, Hem bashqilarni ularning ornigha qoyidu; 
Chünki ularning qilghanliri uninggha éniq turidu; U ularni kéchide öriwétidu, shuning bilen ular yanjilidu. 
U yamanlarni xalayiq aldida kachatlighandek ularni uridu, 
Chünki ular uninggha egishishtin bash tartqan, Uning yolliridin héchbirini héch etiwarlimighan. 
Ular shundaq qilip miskinlerning nale-peryadini Uning aldigha kirgüzidu, Shuning bilen U ézilgüchilerning yalwurushini anglaydu. 
U sükütte tursa, kim aghrinip qaqshisun. Meyli eldin, meyli shexstin bolsun, Eger U shepqitini körsetmey yüzini yoshuruwalsa, kim Uni körelisun? 
Uning meqsiti iplaslar hökümranliq qilmisun, Ular el-ehlini damigha chüshürmisun dégenliktur. 
Chünki buning bilen ulardin birsi Tengrige: «Men tekebburluq qilghanmen; Men toghrini yene burmilimaymen; 
Özüm bilmiginimni manga ögitip qoyghaysen; Men yamanliq qilghan bolsam, men qayta qilmaymen» — dése, 
Sen Uning békitkinini ret qilghanliqing üchün, U peqet séning pikring boyichila insanning qilghanlirini Özige qayturushi kérekmu. Men emes, sen qarar qilishing kérektur; Emdi bilgenliringni bayan qilsangchu! 
Eqli bar ademler bolsa, Gépimni anglighan dana kishi bolsa: — 
«Ayup sawatsizdek gep qildi; Uning sözliride eqil-parasettin eser yoq» — deydu. 
Ayup rezil ademlerdek jawab bergenlikidin, Axirghiche sinalsun! 
Chünki u öz gunahining üstige yene asiyliqni qoshidu; U arimizda ahanet bilen chawak chélip, Tengrige qarshi sözlerni köpeytmekte». 
