Pend-nesihetler.
23.
Katta erbab bilen hemdastixan bolsang, Aldingdiki kim ikenlikini obdan oylan. 
Ishtiying yaman bolsa, Gélinggha pichaq tenglep turghandek özüngni tart. 
Uning nazunémetlirini tama qilma, Ular adem aldaydighan tamaqlardur. 
Bay bolimen dep özüngni upratma; Özüngning zéhningni bu ishqa qaratma. 
Bayliqlargha köz tikishing bilenla, ular yoq bolidu; Pul-mal derweqe özige qanat yasap, Xuddi bürküttek asman’gha uchup kéter. 
Ach közning nénini yéme, Uning ésil nazunémetlirini tama qilma; 
Chünki uning köngli qandaq bolghandek, özimu shundaq. U aghzida: — Qéni, alsila, ichsile! — désimu, Biraq könglide séni oylighini yoq. 
Yégen bir yutum taamnimu qusuwétisen, Uninggha qilghan chirayliq sözliringmu bikargha ketken bolidu. 
Exmeqqe yol körsitip salma, Chünki u eqil sözliringni közge ilmas. 
Qedimde békitken yerning pasil tashlirini yötkime, Yétimlarning étizlirighimu ayagh basma; 
Chünki ularning Hemjemet-Qutquzghuchisi intayin küchlüktur; U Özi ular üchün üstüngdin dewa qilar. 
Nesihetke köngül qoy, Ilim-bilimlerge qulaq sal. 
Balanggha terbiye bérishtin érinme; Eger tayaq bilen ursang, u ölüp ketmeydu; 
Sen uni tayaq bilen ursang, Belkim uni tehtisaradin qutquziwalisen. 
I oghlum, dana bolsang, Méning qelbim qanche xush bolar idi! 
Aghzingda orunluq sözler bolsa, ich-ichimdin shadlinimen. 
Gunah sadir qilghuchilargha reshk qilma, Herdaim Perwerdigardin eyminishte turghin; 
Shundaq qilghiningda jezmen köridighan yaxshi kününg bolidu, Arzu-ümiding bikargha ketmes. 
I oghlum, sözümge qulaq sélip dana bol, Qelbingni Xudaning yoligha bashlighin. 
Meyxorlargha arilashma, Nepsi yaman göshxorlar bilen bardi-keldi qilma; 
Chünki haraqkesh bilen nepsi yaman axirida yoqsulluqta qalar, Gheplet uyqusigha patqanlargha jende kiyimni kiygüzer. 
Séni tapqan atangning sözini angla, Anang qérighanda uninggha hörmetsizlik qilma. 
Heqiqetni sétiwal, Uni hergiz sétiwetme. Danaliq, terbiye we yorutulushnimu al. 
Heqqaniy balining atisi chong xushalliq tapar; Dana oghulni tapqan atisi uningdin xursen bolar. 
Ata-anangni söyündürüp, Séni tughqan anangni xush qil. 
I oghlum, qelbingni manga tapshur; Közliringmu hayatliq yollirimgha tikilsun! 
Chünki pahishe ayal chongqur oridur, Buzuq yat ayal tar zindandur; 
Ular qaraqchidek möküwélip, Insaniyet arisidiki wapasizlarni köpeyter. 
Kimde azab bar? Kimde derd-elem? Kim jédel ichide qalar? Kim nale-peryad kötürer? Kim sewebsiz yarilinar? Kimning közi qizirip kéter? 
Del sharab üstide uzun olturghan, Ebjesh sharabtin tétishqa aldirighan meyxorlar! 
Sharabning ajayib qizilliqigha, uning jamdiki julaliqigha, Kishining gélidin shundaq siliq ötkenlikige meptun bolup qalma! 
Axirida u zeherlik yilandek chéqiwalidu, Oq yilandek neshtirini sanjiydu. 
Köz aldingda ghelite menziriler körünidu, Aghzingdin qalaymiqan sözler chiqidu. 
Xuddi déngiz-okyanlarda leylep qalghandek, Yelkenlik kémining moma yaghichi üstide yatqandek bolisen. 
Sen choqum: — Birsi méni urdi, lékin men yarilanmidim! Birsi méni tayaq bilen urdi, biraq aghriqini sezmidim!» — deysen. Biraq sen yene: «Hoshumgha kelsemla, men yenila sharabni izdeymen! — deysen. 
